Bijna dagelijks krijg ik vragen van mensen die vermoeden last te hebben van bijnieruitputting. Een aantal van hen heeft van één van mijn collega’s te horen gekregen dat zij ook daadwerkelijk lijden aan deze aandoening. Nadat zij met deze (zelf)diagnose bij de huisarts zijn geweest, vragen zij mij wat ze nu moeten doen. Ze weten het niet meer, ze zijn soms boos of in verwarring. De huisarts ontkent de aandoening en stelt dat deze niet bestaat. Op internet en bij collega’s wordt het tegendeel beweerd. Hoe zit het nu?

 

Om maar meteen de knuppel in het hoenderhok te gooien, de huisarts heeft grotendeels gelijk. Bijnieruitputting is geen erkende aandoening. De term is een slechte vertaling vanuit het Engels, ‘Adrenal fatigue’. Deze term zou je beter kunnen vertalen met een ‘door de bijnieren veroorzaakte vermoeidheid’, of ‘vermoeide bijnieren’. Ik denk dat de eerste van de twee de lading het beste dekt, maar ja dat bekt niet lekker.

 

Je gebruikt de bijnierhormonen adrenaline en cortisol om in tijden van stress te kunnen overleven. De bijnieren reguleren een deel van de bloedsuikerspiegel, en zorgen ervoor dat je kunt rennen voor een beer. Na langdurige stress gaan de bijnieren bij de gemiddelde mens minder goed functioneren. Dat is niet zo gek in de maatschappij waarin we nu leven.

 

Echte uitputting van de bijnieren komt vrij weinig voor, als de bijnieren helemaal niet meer functioneren noemen we dat ‘de ziekte van Addison’. Dat is overigens wel een erkende aandoening.

 

Je zou de bijnieren kunnen vergelijken met de schildklier, als deze onderpresteert noem je dat een hypothyreoïdie. Bij niet goed functionerende bijnieren zou je daarom de term hypoadrenalisme kunnen gebruiken.

 

De bijnieren en de schildklier worden door dezelfde hersenkernen aangestuurd. In je brein is met name de hypothalamus het belangrijkste hormonale regelcentrum. Daar worden de schildklier, de bijnieren en de geslachtsorganen aangestuurd. In geval van langdurige, of grote stress is er een reden waarom het lichaam ervoor kiest om de schildklier, de bijnieren, of de geslachtsorganen even op een laag pitje te zetten. Je kunt je misschien voorstellen dat het niet handig is om tijdens het vluchten voor een beer aan voortplanting te denken. Vandaar dat de geslachtsorganen even minder belangrijk worden tijdens stress.

 

Ook het opstoken van de kachel, door de thermostaat hoger te zetten (schildklier) is niet zo slim als je al je energie nodig hebt om te vluchten. Nu vraag je jezelf af waarom dan na langdurige stress het lichaam uiteindelijk ook de bijnieren minder prioriteit geeft. Dat antwoord weten we nog niet precies, maar zelf heb ik het idee dat deze keuze te maken heeft met het immuunsysteem. De bijnieren hebben een grote invloed op het immuunsysteem. Tijdens het vluchten voor de beer is het niet handig om ziek te worden. Als die vlucht of vecht periode erg lang duurt zal je immuunsysteem ook weer eens normaal moeten kunnen werken. Je lichaam zal dan de keuze maken om je maar eens gedwongen rust te laten nemen, zodat het immuunsysteem ook weer energie kan krijgen.

 

Bij mensen met een zogenaamde bijnieruitputting zie ik vaak dat er een onderliggend probleem de hele regulering vanuit de hersenen verstoord heeft. Daarmee wordt de zaak nog gecompliceerder. Je kunt dan denken aan een specifiek vitamine probleem, extreme stress, een ziekte van Lyme, een virale belasting zoals de ziekte van Pfeiffer, of een chronische Candida overgrowth. Het is de kunst als behandelaar om die onderliggende problematiek boven water te krijgen.

 

Huisartsen kunnen diagnostiek inzetten om de oorzaak te achterhalen, ook al zijn zij niet gewend om op deze manier te denken. Als dat niet lukt kunnen complementair werkende behandelaars verder op zoek gaan naar de oorzaak van het probleem. Juist de samenwerking tussen regulier werkende artsen en complementair werkende behandelaars geeft een grotere kans op werkelijke genezing.

 

Als je bedenkt dat huisartsen opgeleid zijn vanuit een regulier paradigma, is het verstandig om in de communicatie met de arts hiermee rekening te houden. Boos worden en de huisarts voor gek uitmaken helpt niet om je probleem op te lossen. Misschien begrijp je nu wel waarom je de huisarts niet kunt overtuigen van het feit dat je een bijnieruitputting hebt. In de visie van de huisarts is dat een niet bestaande aandoening. En….. daar heeft hij of zij eigenlijk gelijk in.

 

Yvonne van Stigt; Master in de klinische Psycho Neuro Immunologie

The following two tabs change content below.
Yvonne van Stigt

Yvonne van Stigt

Yvonne van Stigt wordt als evolutionair gezondheidsdeskundige veel gevraagd als spreker voor congressen en lezingen. Zij is afgestudeerd in de klinische Psycho Neuro Immunologie aan de Universiteit van Gerona (Spanje). Meer dan 20 jaar geleden gaf haar eigen lichaam aan dat er iets niet goed ging, Yvonne was chronisch moe. Omdat de onderzoeken in het medische circuit geen duidelijkheid gaven, is zijzelf op onderzoek uit gegaan. Door de verandering van haar voedingspatroon kon zij snel weer functioneren en is zij volop gaan studeren. Dit heeft geresulteerd in een vijftal boeken Bekijk de boeken en de Oerslank organisatie. Op dit moment is Yvonne directeur en hoofddocent bij het OPFG, een vernieuwende onderwijsorganisatie op het gebied van de leefstijlgeneeskunde. Wil je daar meer over weten? Neem hier een kijkje op de site van de opleiding
Yvonne van Stigt

Laatste berichten van Yvonne van Stigt (toon alles)