Het tempo waarin mens en dier zich aanpassen aan de evolutionair veranderende omstandigheden is gewoonlijk niet heel hoog te noemen. Een mooi voorbeeld hiervan is het feit dat potvissen als enige diersoort regelmatig aanvaringen hebben met reuze tankers, meestal met dramatische gevolgen voor de potvis. De reden dat alleen zij tankers blijkbaar over het hoofd zien, ligt in het feit dat potvissen al miljoenen jaren de grootste zeedieren in hun habitat zijn.
Er zijn in hun leefomgeving geen grotere dieren, laat staan tankschepen. Potvissen hadden daarom geen noodzaak om in hun radarsysteem ook een module in te bouwen om zich voortbewegende grotere obstakels te detecteren.

 

De mens heeft ook moeite met het aanpassen van het lichaam aan veranderingen. Misschien heb je wel eens stilgestaan bij de gedachte dat wij mensen in de tijd dat wij op aarde rondsjouwen pas 10.000 jaar gebruik maken van landbouwtechnieken. Dat wij ook pas 10.000 jaar geleden gestart zijn met het houden van dieren? Dat we in de periode ervoor zelf ons eten moesten jagen en verzamelen? Dat is toch wel een ver van mijn bed idee. We kunnen het ons nu nauwelijks voorstellen. We zijn nog lang niet allemaal in staat om goed met melkproducten om te gaan. We kunnen ook de granen lang niet allemaal goed verteren. En daarmee zijn we toch al zo’n grove 10.000 jaar in contact.
Evolutionaire aanpassingen gaan dus niet zo snel, of er moet sprake zijn van grote urgentie.

 

Ik vraag me daarom af wat de gevolgen zullen zijn van de supersnelle veranderingen van de laatste vijftig jaar. Zijn er misschien op dit moment al aanpassingen van de mens onder druk van de zeer snel veranderende omgeving? En dan bedoel ik niet de aanpassing dat we over een miljoen jaar allemaal ongestraft bij Mac Donalds kunnen eten. Nee, er zijn vast wel evolutionaire aanpassingen gaande die we nu nog zien als ziekte, die uiteindelijk alleen maar oplossingen blijken te zijn.

 

In vroeger tijden was onze wereld heel klein. Je was betrokken bij mensen in je nabijheid en men kon zich door het goed ontwikkelde empathisch vermogen inleven in een ander. Zo zorgden mensen voor elkaar. Maar de situatie is veranderd. Door de globalisering weten we binnen een uur dat er in Verweggistan een bus van de weg raakt, of dat er ergens een overstroming of aardbeving plaats vindt. Door ons goed ontwikkelde empathisch vermogen worden we geraakt door het lijden van anderen, ook als deze mensen ver weg wonen. De televisie brengt die beelden en daarmee ook het gevoel heel dichtbij.

 

Wat gebeurt er met je als je dagelijks alle rampspoed van de wereld op je af ziet komen? Zijn we in staat om hier iets mee te doen? Wat doet dit met je stressregulering?

 

Normaliter is ons stresssysteem erop gemaakt om eerst te vluchten of te vechten, om vervolgens een oplossing te zoeken. Als je dagelijks via de TV gebombardeerd wordt met rampen en geweld kun je niet meer vechten of vluchten. Een oplossing zoeken is ook geen optie. De enige optie die we hebben is het geven van geld, of alles negeren. Vandaar dat we via 555 regelmatig veel geld ophalen. De bereidheid tot geven wordt overigens minder als er veel rampen achter elkaar plaatsvinden. De mensen worden murw, want zij ervaren niet meteen dat het geven van geld ook echt iets oplost. En dat is nu wel wat ons stresssysteem wil. Dat wil een oplossing, dan pas komt er rust. Als er geen oplossing komt, is in dat geval negeren de enige optie.

 

Weten we eigenlijk wel hoe ons lichaam reageert op contact met anderen via facebook en WhatsApp? Als je bedenkt dat bij normaal menselijk contact het immuunsysteem geactiveerd wordt, dat we via feromonenuitwisseling kunnen ruiken of mensen bij ons passen, wat gebeurt er dan als we ons digitaal verbinden met anderen terwijl ons immuunsysteem niet mag meepraten? Wat gebeurt er dan eigenlijk? Weten we dat wel? Wat gebeurt er als jouw tiener (aan de smartphone geplakt) de hele dag met veel soortgenoten tegelijk aan het communiceren is? Wat doet dat met het immuunsysteem? Wat doet dat met het stresssysteem? Is dat ooit onderzocht?

 

Zo bedacht ik mij dat de globalisering en de digitale communicatiesystemen misschien wel eens een rol kunnen spelen in het ontstaan van autisme. Natuurlijk weet ik dat er vele factoren meespelen, maar ik besef me ook dat een ontwikkeling in de evolutie nooit zomaar plaatsvindt. Is het een rare gedachte om te veronderstellen dat mensen met Asperger’s Syndrome beter beschermd zijn tegen de stress die de nieuwe communicatiemiddelen zoals TV en internet veroorzaken? Zou het misschien zo kunnen zijn dat een sterk ontwikkeld empathisch vermogen geen evolutionair voordeel meer is? Misschien is het daarom juist wel een pré om je meer te kunnen focussen op datgene wat interessant is en je niet te hoeven laten afleiden door prikkels van buiten. Ik weet wel dat veel mensen geen krant meer lezen en geen TV nieuws meer kijken juist vanwege het feit dat zij alle ellende niet meer aan kunnen.

 

Zou het kunnen dat onze tieners doodmoe worden van alle communicatiemiddelen? Is het misschien mogelijk dat het immuunsysteem helemaal de weg kwijt raakt door deze veranderingen?

 

Het is maar een hypothese, maar wel één om eens over na te denken.

 

Yvonne van Stigt; Master in de klinsiche Psycho Neuro Immunologie

 

PS. Ik weet heel goed dat verkeerde voeding, straling, te weinig beweging etc. ook een rol spelen, maar daar heb ik het vandaag niet over.

The following two tabs change content below.
Yvonne van Stigt

Yvonne van Stigt

Yvonne van Stigt wordt als evolutionair gezondheidsdeskundige veel gevraagd als spreker voor congressen en lezingen. Zij is afgestudeerd in de klinische Psycho Neuro Immunologie aan de Universiteit van Gerona (Spanje). Meer dan 20 jaar geleden gaf haar eigen lichaam aan dat er iets niet goed ging, Yvonne was chronisch moe. Omdat de onderzoeken in het medische circuit geen duidelijkheid gaven, is zijzelf op onderzoek uit gegaan. Door de verandering van haar voedingspatroon kon zij snel weer functioneren en is zij volop gaan studeren. Dit heeft geresulteerd in een vijftal boeken Bekijk de boeken en de Oerslank organisatie. Op dit moment is Yvonne directeur en hoofddocent bij het OPFG, een vernieuwende onderwijsorganisatie op het gebied van de leefstijlgeneeskunde. Wil je daar meer over weten? Neem hier een kijkje op de site van de opleiding
Yvonne van Stigt

Laatste berichten van Yvonne van Stigt (toon alles)