Jawel hoor, het is nu officieel. Een gameverslaving is nu een echte ziekte. Dat heeft als voordeel dat je er nu voor behandeld kunt worden, net als voor een alcohol- of drugsverslaving. Maar hoe zit het dan met bijvoorbeeld een koopverslaving, een sexverslaving of een chocoladeverslaving?

 

Ik ben bang dat je voor die verslavingen geen behandeling krijgt, tenzij het echt de spuigaten uit loopt. Want dat is wel een van de criteria voor de term verslaving. Je moet er echt last van hebben, in de zin dat je dagelijkse functioneren belemmerd wordt.

 

Maar wat is dan eigenlijk een verslaving?

 

We kunnen verslaafd raken aan allerlei zaken die een endorfineachtige reactie geven. Zoals stoffen die de endorfinereceptor bezetten, cocaïne, nicotine, morfine, gliadomorfine, casomorfine en andere opiaatachtigen. Maar ook aan activiteiten die endorfine vrijmaken en zo onze stressreactie uitzetten en dus rust geven.

 

Zo’n activiteit kan zijn het kopen van schoenen. Je gaat op zoek en als je iets vindt krijg je een fijn gevoel, een gevoel van bevrediging of rust. Dat kan ook bij het eten van bijvoorbeeld een boterham met kaas gebeuren, of van een stuk chocola. Dat gevoel is prettig en een soort ‘high’. Hardlopers kennen hetzelfde fenomeen, de ‘runners high’.

 

Endorfine is de stof die dit veroorzaakt en evolutionair was dit mechanisme heel belangrijk om de stress te stoppen, om weer tot rust te komen als het gevaar geweken was.

 

Het uitschakelen van de stressreactie was en is nog steeds heel belangrijk, want een leven lang in hoog adrenaline of hoog cortisol leven is niet zo goed voor je gezondheid. Vandaar dat wij gek zijn op zaken die een endorfinereactie geven, zoals roken en alcohol.

 

In vroeger tijden hadden we die stoffen niet tot onze beschikking en kwamen we bij gevaar vanzelf in beweging. Vluchten of vechten (adrenaline)waren mogelijkheden om jezelf in veiligheid te brengen en laat nu net de beweging van het vechten en vluchten weer zorgen voor het vrijkomen van endorfine. En daarmee zet het lichaam supersnel de stressreactie uit.

 

Als er geen endorfine geproduceerd wordt zal het lichaam met behulp van cortisol een oplossing moeten zoeken voor het probleem. Als je dan de oplossing vindt, maak je serotonine aan en vervolgens GABA om de stressreactie te beëindigen. Dat proces duurt wat langer en vraagt meer nutriënten.

 

Wie gaat gamen heeft ergens een behoefte aan een kick, aan een adrenalinerush bij gebrek aan dopamine. Want adrenaline geeft net als dopamine een prettig gevoel, je bent alert en gefocust. Dat is voor mensen met weinig dopamine een alternatief om je goed te voelen.

 

Misschien begrijp je nu ook waarom juist gamen zo verslavend werkt. Bij gamen simuleer je een gevaarlijke situatie, je produceert adrenaline, maar je zit op een stoel. Je voelt je alert en gefocust door de spanning, maar je beweegt niet, dus er wordt niet vanzelfsprekend endorfine geproduceerd. De stressreactie wordt dus niet uitgeschakeld via endorfine door beweging, maar pas als het spel is opgelost. En daar spelen fabrikanten op in.

 

Het is dus de vraag of we een gameverslaving wel als ziekte moeten zien. Het lijkt mij verstandiger als we gaan kijken waarom mensen behoefte hebben aan die adrenalinerush. Wat is er aan de hand dat ze kiezen voor gamen en niet voor bungeejumpen? Is daar een reden voor?

 

Jazeker, het vraagt minder initiatief (dopamine) om te gaan gamen dan te gaan bungeejumpen. Die drempel ligt een stuk lager.

 

Jongeren (en dan vooral jongens) hebben door hun hersenontwikkeling een periode minder dopamine tot hun beschikking. Dat is dan ook precies de periode dat hun gameverslaving ontstaat.

 

Het goede nieuws is dat de aanmaak van dopamine verbeterd kan worden door extra (B) vitaminen en mineralen. En laten deze jongeren daar nu net niet zoveel van binnen krijgen.

 

Yvonne van Stigt, master in de klinische Psycho, Neuro, Immunologie

The following two tabs change content below.
Yvonne van Stigt

Yvonne van Stigt

Yvonne van Stigt wordt als evolutionair gezondheidsdeskundige veel gevraagd als spreker voor congressen en lezingen. Zij is afgestudeerd in de klinische Psycho Neuro Immunologie aan de Universiteit van Gerona (Spanje). Meer dan 20 jaar geleden gaf haar eigen lichaam aan dat er iets niet goed ging, Yvonne was chronisch moe. Omdat de onderzoeken in het medische circuit geen duidelijkheid gaven, is zijzelf op onderzoek uit gegaan. Door de verandering van haar voedingspatroon kon zij snel weer functioneren en is zij volop gaan studeren. Dit heeft geresulteerd in een vijftal boeken Bekijk de boeken en de Oerslank organisatie. Op dit moment is Yvonne directeur en hoofddocent bij het OPFG, een vernieuwende onderwijsorganisatie op het gebied van de leefstijlgeneeskunde. Wil je daar meer over weten? Neem hier een kijkje op de site van de opleiding
Yvonne van Stigt

Laatste berichten van Yvonne van Stigt (toon alles)