In de afgelopen 10 jaar is er nogal wat veranderd in gezondheidsland. Luisterden patiënten voorheen nog braaf naar wat de arts vertelde, tegenwoordig worden patiënten steeds mondiger. De patiënt is een kritische zorgconsument geworden.

 

Voor artsen is dat behoorlijk frustrerend en ik hoor hen regelmatig klagen over de internetwijsheid waarmee patiënten denken hun artsen te kunnen overtuigen.

 

Ik begrijp dat wel.

 

Als je jaren gestudeerd hebt, is het natuurlijk onbegrijpelijk dat je patiënten denken het beter te weten met wat bij elkaar ‘gegooglede’  kennis.

 

Wat deze artsen zich niet realiseren, is dat niet alle kritische zorgconsumenten zomaar wat kennis bij elkaar googelen, maar dat er wel degelijk mensen goed geïnformeerd worden door lotgenoten en kritische professionals. Net zo min als dat alle wetenschappelijke studies dubieus zijn, zijn alle zorgconsumenten slecht geïnformeerd. Het is de kunst om genuanceerd te blijven kijken.

 

Iets wat door zorgprofessionals over het hoofd gezien wordt, is het feit dat zorgconsumenten op zoek gaan naar informatie op basis van hun negatieve ervaringen. Wanneer je vakkundig van je blaasontsteking afgeholpen wordt, ga je niet op zoek naar lotgenoten. Je wordt pas kritisch door negatieve ervaringen.

 

In de huidige tijd vinden lotgenoten elkaar in besloten Facebookgroepen en wisselen daar ervaringen uit. Nu zou je die groepen als broednesten van kwakzalverij kunnen bestempelen en vervolgens die groepen door Facebook laten verwijderen (echt hè, dat gebeurt), maar zou een groep niet vanzelf doodbloeden als de daar uitgewisselde adviezen niet zouden werken?

 

Ik lees dagelijks de negatieve ervaringen met de reguliere benadering van schildklierproblemen van mensen in een schildkliergroep. Zij voelen zich niet serieus genomen door hun artsen en zoeken steun bij elkaar. Zij adviseren elkaar hoe zij zich met lifestyleaanpassingen beter kunnen voelen, maar ook welke bloedonderzoeken de arts zou moeten doen om bijvoorbeeld een ziekte van Hashimoto of Graves aan te tonen.

 

Zelf ben ik lid van zeker een honderdtal internationale Facebookgroepen waar over specifieke onderwerpen heel veel wetenschappelijke informatie gedeeld en bediscussieerd wordt. In deze groepen heb ik meer over de biochemische processen van het lichaam geleerd dan in mijn gehele studie.

 

Er zijn ook kritische professionals die een boekje open doen over dubieuze wetenschap. Deze informatie komt door de social media razendsnel bij een groot publiek terecht. Een zeer recent voorbeeld is het boek van epidemioloog Dick Bijl. Hij legt in zijn boek ‘Het Pillenprobleem’  haarfijn uit hoe men regelmatig bij de neus genomen wordt door rammelend wetenschappelijk onderzoek.

 

In een Interview met de Volkskrant laat hij zich ook uit over de vaccinatiediscussie:” Steeds meer ouders weigeren om hun kinderen te laten vaccineren omdat ze de farmaceutische industrie wantrouwen. Uw kritiek geeft die groep wel de wind in de zeilen.

‘Ik ben helemaal niet tegen vaccinaties, maar ik zie wel dat de overheid onvoldoende in staat is om een adequaat wetenschappelijk antwoord te geven in dit soort brandende kwesties. Ja, dan gaan mensen zelf op zoek naar informatie. Een paar jaar geleden heb ik verkondigd dat de jaarlijkse griepprik niet effectief was, op basis van het beste wetenschappelijke bewijs dat er lag. De overheid had ons in die boodschap moeten steunen, maar in plaats daarvan werd ik aangevallen. Als de overheid zo onzorgvuldig met wetenschappelijk bewijs omgaat, dan roep je reacties over jezelf af. Wij analyseren de wetenschappelijke gegevens en stuiten op dubieuze zaken. Dan kun je ons niet verwijten dat wij problemen veroorzaken, dat is de omgekeerde wereld.”

 

Als de professional de kwaliteit van wetenschappelijk onderzoek al niet goed kan beoordelen, hoe moet dan een zorgconsument vertrouwen op de professional? Publicaties zoals die van Dick Bijl leggen dubieuze wetenschappelijke studies onder een vergrootglas en versterken het onderbuik gevoel van de kritische zorgconsument. Dat zijn (terecht) kritische houding binnen de medische wereld niet overal gewaardeerd wordt moge duidelijk zijn.

 

Yvonne van Stigt, master in de klinische Psycho neuro Immunologie

The following two tabs change content below.
Yvonne van Stigt

Yvonne van Stigt

Yvonne van Stigt wordt als evolutionair gezondheidsdeskundige veel gevraagd als spreker voor congressen en lezingen. Zij is afgestudeerd in de klinische Psycho Neuro Immunologie aan de Universiteit van Gerona (Spanje). Meer dan 20 jaar geleden gaf haar eigen lichaam aan dat er iets niet goed ging, Yvonne was chronisch moe. Omdat de onderzoeken in het medische circuit geen duidelijkheid gaven, is zijzelf op onderzoek uit gegaan. Door de verandering van haar voedingspatroon kon zij snel weer functioneren en is zij volop gaan studeren. Dit heeft geresulteerd in een vijftal boeken Bekijk de boeken en de Oerslank organisatie. Op dit moment is Yvonne directeur en hoofddocent bij het OPFG, een vernieuwende onderwijsorganisatie op het gebied van de leefstijlgeneeskunde. Wil je daar meer over weten? Neem hier een kijkje op de site van de opleiding
Yvonne van Stigt

Laatste berichten van Yvonne van Stigt (toon alles)