Ook al willen veel mensen het niet horen, ik ga het er vandaag toch nog een keer over hebben. Gehoord worden….. Ik realiseer me dat een blog over de gezondheidsbevorderende effecten van kurkuma, of waarom je beter wel of geen verzadigd vet kunt eten veel meer gelezen zal worden dan het onderwerp waar ik de afgelopen weken over geschreven heb, maar toch wil ik het er nog een keer over hebben, als reactie op allerlei kortzichtige artikelen en reacties in de media.

 

Wel of niet gehoord worden….  Dit thema raakt mij en mijn collega’s ook persoonlijk, omdat wij vaak roependen in de woestijn zijn, ons niet gehoord voelen. Wij zien cliënten die van het kastje naar de muur gestuurd zijn. Mensen die nergens de erkenning krijgen die ze nodig hebben om überhaupt te kunnen genezen. Niet gehoord worden…

 

Waarom krijgen zij bij een complementair behandelaar wel het gevoel dat zij gehoord worden? (Nu hebben zij niet alleen het gevoel, ze worden ook echt gehoord, maar dat terzijde.) Worden zij dan niet gehoord in de reguliere geneeskunde? Of speelt er meer?

 

Wanneer je aan een complementair behandelaar vraagt welke soort cliënten zij zien, zullen zij zonder uitzondering aangeven dat zij mensen met chronische en vaak ‘onbegrepen’ klachten behandelen. Je gaat tenslotte niet met een hartinfarct naar de homeopaat.

 

Wanneer je iets mankeert waar men in de reguliere geneeskunde niet uitkomt, of men je alleen met symptoombestrijding behandelt, kun je gelukkig naar een complementair behandelaar (die vaak wel met goede oplossingen komt) die wel naar je luistert. (Behandelaren die zelf ook het een en ander hebben meegemaakt zijn overigens nog beter in staat om zich in te leven in het verhaal van de cliënt.)

 

Vanuit onze natuurlijke overlevingsstrategieën zullen velen van ons, als we niet gehoord worden, harder gaan schreeuwen. Dat zie je bij dieren en mensen. Een hond die geen aandacht krijgt, gaat blaffen. Een kind dat zich niet gehoord voelt, wordt dwars en opstandig.

 

Nu kunnen we de hond aan de ketting leggen en net zo hard slaan totdat het arme beest verlamd raakt van angst, of het kind medicijnen geven waardoor het rustiger wordt, maar dan gaan we voorbij aan de oorzaak van het probleem. Het kind wordt niet gehoord, er is iets aan de hand wat we niet zien, of durven te horen.

 

Juist ja, durven te horen.

 

Het vraagt namelijk nogal wat van een ouder, een behandelaar of een leerkracht om werkelijk te durven horen wat er aan de hand is. Want stel je voor dat je met iets geconfronteerd wordt wat je eigenlijk niet kunt of wilt zien, of wat niet in je plaatje past. Zo’n ‘ongehoord’ kind, loopt een grotere kans om op latere leeftijd chronische klachten te ontwikkelen. In de ACE studie is aangetoond dat kinderen die opgroeien in een disfunctionele omgeving (waarbij het kind emotioneel en of fysiek niet kreeg wat het nodig had, ofwel niet gehoord is), op latere leeftijd lichamelijke problemen ontwikkelen. Chronische, vaak onbegrepen klachten.

 

Ik vermoed dat er bij de meerderheid van de mensen met chronische klachten (ergens diep verstopt) een ‘early life stress event’ geweest is. (Let wel, ik zeg bij de meerderheid van de mensen, dus niet bij iedereen.) Dit hoeft niet iets heel groots geweest te zijn; een depressieve ouder die zelf worstelt met zijn of haar verleden, een valse start in het leven door een problematische bevalling of ouders die te druk waren en geen aandacht voor het kind hadden. Deze omstandigheden kunnen (zeker samen met een paar andere vervelende omstandigheden, zoals antibioticagebruik, verkeerde voeding, genetische aspecten en nog veel meer) leiden tot chronische klachten op latere leeftijd.

 

Het komt natuurlijk ook voor dat je na een ‘early life stress event’ helemaal geen chronische klachten ontwikkelt. Het is nu eenmaal geen wiskunde.

 

Het betekent overigens niet dat deze chronische klachten tussen de oren zitten. Het zijn geen ingebeelde klachten, de mensen stellen zich niet aan, en ze hebben vaak ook geen echte ziektewinst. Nee, die klachten ontstaan door een ontregeld stresssysteem, waardoor het hele lichaam op zijn kop gezet is. (Hoe dat werkt, daar heb ik al eens eerder over geschreven.)

 

Wanneer je chronische klachten hebt (misschien dus wel doordat je vroeger niet gehoord of gezien werd), wat gebeurt er dan met je als die klachten vervolgens ook niet erkend, gezien, of gehoord worden? Wat gebeurt er dan met je als mensen tegen je zeggen dat het leven maakbaar is, dat je alleen maar een beetje meer je best moet doen? Dat je gewoon anders moet eten en meer moet bewegen?

 

Wat denk je?

 

Dan zet je de hakken in het zand of je speelt voor struisvogel.

 

Deze groep mensen met chronische aandoeningen (maar natuurlijk geldt dit voor iedereen) heeft allereerst, voordat zij überhaupt kunnen genezen, erkenning nodig. Zij moeten gehoord worden. Genezing begint nu eenmaal met erkenning van wat er is, erkenning van wat er nu aan de hand is en erkenning van jou, wie jij bent. Als mens.

 

Je kunt dit ‘genezende’ effect van erkenning geven en gehoord worden natuurlijk wegzetten als het placebo effect. Toch denk ik dat het je daarmee tekort doet. Het placebo effect zou ik meer zien als het beïnvloeden van de overtuiging dat iets werkt. Je geeft iemand een suikerpilletje en vertelt dat dit hem of haar gaat helpen, dat is voor mij meer het aanbieden van een illusie, waardoor iemand zich (tijdelijk) beter gaat voelen. Hoe kun je iemand nu oprecht horen en erkennen als je hem of haar een illusie aanbiedt? Daarmee neem je de patiënt toch niet serieus?

 

Door een aandoening weg te zetten als psychosomatisch, aanstelleritis, of als modeziekte (jawel, dat deed onze eigen toenmalige minister van Volksgezondheid mevrouw Schippers over fibromyalgie en ADHD), worden mensen alleen maar zieker gemaakt. Hiermee geef je mensen geen erkenning, maar ontkenning.

 

Naar mijn idee is het succes van de verschillende voedingshypes mede gebaseerd op het principe van erkenning geven.  Deze hypes geven mensen handvatten om zelf aan hun eigen gezondheid te werken, ze krijgen daarmee erkenning en autonomie.

 

Het beleid in de reguliere geneeskunde is niet gericht op het horen en erkennen van mensen, daar is meestal geen plaats voor. Daar moet men, door de overmatige regelgeving, zich houden aan protocollen. Het vasthouden aan protocollen waarin geen plaats is voor de individuele, menselijke benadering heeft maar al te vaak als gevolg dat alles wat er niet in het protocol past, ontkend wordt. Terwijl het zo makkelijk zou kunnen zijn.

 

Het begint met het aannemen van een andere houding. Een houding van respect voor de patiënt met onbegrepen klachten. Wanneer artsen patiënten serieus zouden nemen, meer empathie zouden tonen en eerlijk zouden aangeven dat ze misschien niet weten wat er met de patiënt aan de hand is, zijn we al een heel eind op weg.

 

Yvonne van Stigt, master in de klinische Psycho Neuro Immunologie

The following two tabs change content below.
Yvonne van Stigt

Yvonne van Stigt

Yvonne van Stigt wordt als evolutionair gezondheidsdeskundige veel gevraagd als spreker voor congressen en lezingen. Zij is afgestudeerd in de klinische Psycho Neuro Immunologie aan de Universiteit van Gerona (Spanje). Meer dan 20 jaar geleden gaf haar eigen lichaam aan dat er iets niet goed ging, Yvonne was chronisch moe. Omdat de onderzoeken in het medische circuit geen duidelijkheid gaven, is zijzelf op onderzoek uit gegaan. Door de verandering van haar voedingspatroon kon zij snel weer functioneren en is zij volop gaan studeren. Dit heeft geresulteerd in een vijftal boeken Bekijk de boeken en de Oerslank organisatie. Op dit moment is Yvonne directeur en hoofddocent bij het OPFG, een vernieuwende onderwijsorganisatie op het gebied van de leefstijlgeneeskunde. Wil je daar meer over weten? Neem hier een kijkje op de site van de opleiding
Yvonne van Stigt

Laatste berichten van Yvonne van Stigt (toon alles)