Als ik nu terugkijk op mijn lagere schooltijd begrijp ik nu waarom het allemaal zo moeilijk was. Ik voelde mij het domme gansje van de klas. Het lelijke eendje. Iedereen leek precies te begrijpen waar het over ging, alleen ik niet. Het leek wel alsof iedereen een andere taal sprak.

 

Jaar na jaar ging ik met de hakken over de sloot over naar het volgende leerjaar. Maar ik was dan ook een erg jonge leerling. Het zou geen schande zijn als ik eens bleef zitten. Maar dat maakte niets uit, dat maakt het niet minder erg. Ik ben dan ook nooit gelukkig geweest op school, ik paste er niet.

 

In de zesde klas (ik ben nog uit de tijd van een zesklassige lagere school) deden we een Cito toets. Op een dag riep het hoofd der school mij bij zich in zijn kantoortje. Ik kan het me nog als de dag van gisteren herinneren. Met knikkende knieën ging ik naar binnen. Hij vertelde dat ik tot zijn grote verbazing de toets goed gemaakt had. Geheel tegen zijn verwachting in kon ik misschien wel naar de HAVO. Nou, nou, iedereen blij.

 

Eenmaal op de HAVO ging het best wel goed, totdat ik in het tweede jaar mijn enkelbanden scheurde op de trampoline en tegelijkertijd geveld werd door een vermoeidheidsvirus. Ik bleef zeker 6 weken thuis en haalde die achterstand niet meer in. Maar ach, ik was een jonge leerling. Ik doubleerde en ging vervolgens naar 3 VWO.

 

Vanaf dat moment heb ik nooit meer ergens hard voor hoeven leren. Het was net alsof alles vanzelf ging. Zo vreemd, wat er precies gebeurd is, snap ik nog steeds niet, maar dat er ergens een schakelaartje is omgezet, is mij nu wel duidelijk.

 

Ik weet nu dat ik een beelddenker ben, een systeemdenker, sensitief, intuïtief en blijkbaar helemaal niet dom.

 

Na 15 jaar voor de klas gestaan te hebben, ging het licht uit, werd ik chronisch moe en werd ik daardoor gedwongen om op onderzoek uit te gaan. Achteraf bekeken is het allemaal een prachtige training geweest voor datgene wat ik nu met veel passie en liefde doe. Ik geef nu weer les, maar nu over de puzzeltocht naar gezondheid.

 

Ik geef les zoals ik ben, een systeemdenker. En laat dat nu juist een kwaliteit gebleken zijn, en niet iets minderwaardigs!

 

Mijn eigen ervaringen hebben ervoor gezorgd dat ik vanuit mijn hart mensen kan uitleggen hoe het werkt. En nu blijkt dat daardoor bij mijn publiek juist de kwartjes vallen. Op dit moment sta ik dusdanig in mijn kracht dat ik open kan zijn over mijn eigen twijfels en onvolmaaktheden. Nu pas zie ik waar deze moeizame reis toe geleid heeft. Ik kan alleen maar zeggen dat dit mij een gelukkig mens maakt.

 

Waarom vertel ik dit? Misschien ben jij wanhopig over je eigen situatie, misschien ben je bang dat het niet meer goed komt. Misschien twijfel jij aan je eigen capaciteiten, of worstel je met jouw kinderen die ook niet lijken te passen in deze maatschappij. Hiermee wil ik je laten zien dat het goed komt als je je hart volgt en dat uiteindelijk de puzzelstukken op zijn plaats zullen vallen.

 

Yvonne van Stigt; Master in de klinische Psycho Neuro Immunologie

The following two tabs change content below.
Yvonne van Stigt

Yvonne van Stigt

Yvonne van Stigt wordt als evolutionair gezondheidsdeskundige veel gevraagd als spreker voor congressen en lezingen. Zij is afgestudeerd in de klinische Psycho Neuro Immunologie aan de Universiteit van Gerona (Spanje). Meer dan 20 jaar geleden gaf haar eigen lichaam aan dat er iets niet goed ging, Yvonne was chronisch moe. Omdat de onderzoeken in het medische circuit geen duidelijkheid gaven, is zijzelf op onderzoek uit gegaan. Door de verandering van haar voedingspatroon kon zij snel weer functioneren en is zij volop gaan studeren. Dit heeft geresulteerd in een vijftal boeken Bekijk de boeken en de Oerslank organisatie. Op dit moment is Yvonne directeur en hoofddocent bij het OPFG, een vernieuwende onderwijsorganisatie op het gebied van de leefstijlgeneeskunde. Wil je daar meer over weten? Neem hier een kijkje op de site van de opleiding
Yvonne van Stigt

Laatste berichten van Yvonne van Stigt (toon alles)