Deze week voerde ik met vrienden een discussie over labelen. En dan specifiek over het plakken van etiketjes op mensen. Omdat ik zelf in mijn directe omgeving hiermee te maken heb, wijd ik hier maar eens een blog aan.

 

Ik ben altijd van mening geweest dat je mensen moet nemen zoals ze zijn, zonder te oordelen. Door mijn ervaringen ben ik hier toch iets anders, misschien wel genuanceerder naar gaan kijken. Misschien kan ik met een voorbeeld mijn verhaal illustreren.

 

Stel, je hebt een collega. Deze collega heeft een enorme hoeveelheid kennis, en weet tot in de kleinste details altijd precies hoe de zaken in elkaar steken. Stiekem ben je een beetje jaloers op zijn kennis, en toch is er iets wat je steekt. Je vraagt je af of je misschien jaloers bent, maar eigenlijk baal je van zijn ego. Deze collega weet namelijk altijd heel goed te vertellen wat hij allemaal weet en kan, maar overdrijft daar nogal in. Bescheidenheid komt in zijn woordenboek niet voor.

 

En dat is niet het enige wat je vreemd vind, deze collega gaat wel erg ver in zijn werk. Hij staat altijd voor iedereen klaar, zelfs in het weekend. Hij is zelfs wat opdringerig in zijn hulpvaardigheid, de klanten voelen zich er wat ongemakkelijk bij. Uiteindelijk blijkt regelmatig dat die collega zijn grote beloftes niet kan waarmaken en hij verlegt als het niet lukt al snel zijn focus op nieuwe klanten. Bij gesprekken hierover ontkent de collega zijn gedrag, en lijkt niet open te staan voor verandering.

 

De gebruikelijke reactie van de andere collega’s en de clientèle is dat deze collega een bijzonder groot ego heeft. Hij ligt niet zo goed in de groep, maar niemand durft hem op zijn gedrag aan te spreken.

 

Natuurlijk is dit geen waar gebeurd verhaal, maar het zou wel waar gebeurd kunnen zijn. Deze ‘collega’ wordt veroordeeld en gelabeld als ‘een groot ego, sociaal onaangepast en een bord voor zijn kop’.

 

Als je de karakteristieken van de betreffende ‘collega’ bekijkt, zou je deze eigenschappen misschien wel als gedragskenmerken van mensen met een bepaalde vorm van autisme kunnen zien. Juist het gebrek aan zelfreflectie wordt vaak gezien als een groot ego, maar dat zou ook kunnen passen bij een stoornis uit het autistisch spectrum. Het zelfde geldt voor het overenthousiasme of grensoverschrijdend gedrag, sociale onhandigheid, en een grote kennis van details.

 

Het gangbare beeld wat mensen van autisme hebben, klopt vaak niet met de werkelijke situatie. Er zijn namelijk juist ook vele hoogintelligente mensen met een aantal karakteristieken uit het autistisch spectrum. In feite heeft iedereen wel enkele autistische eigenschappen. In het boek ‘Geef me de vijf’ legt Colette de Bruin het goed uit. Zij gebruikt voor het begrip van autisme een streepjescode. En alle mensen hebben wel een paar streepjes uit die streepjescode, de een wat meer dan de ander.

 

Stel nu dat je weet dat de betreffende collega zich zo gedraagt vanwege een lichte vorm van autisme, verander je dan je oordeel over zijn gedrag? Heb je dan meer compassie en begrip? Zelf heb ik ervaren dat een goede diagnose, ofwel een etiketje, het makkelijker maakt om bepaald gedrag te begrijpen. Zodra ik weet waarom iemand zich op een bepaalde manier gedraagt, heb ik minder moeite met dat gedrag. Eigenlijk snap ik zelf niet dat het blijkbaar toch belangrijk is om vanuit een kader naar anderen te kunnen kijken.

 

Er bestaat bij veel ouders een angst om hun kind te laten diagnosticeren. Ook dat snap ik, dat is ook niet makkelijk. Ik vermoed dat dit komt doordat er een waardeoordeel hangt aan de term autisme. Het is maar de vraag wat moeilijker is, leren accepteren dat je kind misschien past binnen het autistisch spectrum, of dat je kind moet opboksen tegen het niet begrepen worden in sociale situaties. Ik weet uit ervaring dat het uiteindelijk veel oplevert voor het kind zelf én voor zijn omgeving door wel een diagnose te laten stellen. Je krijgt een soort gebruiksaanwijzing die niet alleen voor het kind maar ook voor anderen te lezen valt. Naar mijn idee schept dat een hoop duidelijkheid.

 

Yvonne van Stigt; Master in de klinische Psycho Neuro Immunologie

 

PS Zaterdag 14 februari (2015) is het niet alleen Valentijnsdag, maar organiseert Oerslank speciaal voor professionals samen met Hormoon Profiel Training een leerzame dag over maatwerk in training. Er zijn nog maar een paar plaatsjes, dus wie erbij wil zijn moet snel zijn. Aanmelden via: http//leden.misterpaleo.nl/

The following two tabs change content below.
Yvonne van Stigt

Yvonne van Stigt

Yvonne van Stigt wordt als evolutionair gezondheidsdeskundige veel gevraagd als spreker voor congressen en lezingen. Zij is afgestudeerd in de klinische Psycho Neuro Immunologie aan de Universiteit van Gerona (Spanje). Meer dan 20 jaar geleden gaf haar eigen lichaam aan dat er iets niet goed ging, Yvonne was chronisch moe. Omdat de onderzoeken in het medische circuit geen duidelijkheid gaven, is zijzelf op onderzoek uit gegaan. Door de verandering van haar voedingspatroon kon zij snel weer functioneren en is zij volop gaan studeren. Dit heeft geresulteerd in een vijftal boeken Bekijk de boeken en de Oerslank organisatie. Op dit moment is Yvonne directeur en hoofddocent bij het OPFG, een vernieuwende onderwijsorganisatie op het gebied van de leefstijlgeneeskunde. Wil je daar meer over weten? Neem hier een kijkje op de site van de opleiding
Yvonne van Stigt

Laatste berichten van Yvonne van Stigt (toon alles)