We rollen in de media na de laatste publicatie in de Lancet weer over elkaar heen; Weinig koolhydraten en veel vet, veel koolhydraten en weinig vet. Welles, nietes… Waarom is er geen consensus? Er wordt toch heel veel onderzoek gedaan? Kan die wetenschappelijke consensus op het gebied van voeding er eigenlijk ooit wel komen? Bekijken we voeding wel op de juiste manier?

 

Allemaal vragen, die hopelijk beantwoord worden in het blog van vandaag.

 

Eran Segal (een onderzoeker uit Israël) heeft in een Tedtalk verslag gedaan van zijn onderzoek, waaruit een conclusie getrokken wordt die wel heel erg aansluit bij wat ik al die jaren in de praktijk gezien heb (en overal heb lopen roeptoeteren). Vandaag doe ik (voor de mensen die moeite hebben met het Engels, of geen tijd hebben om het te beluisteren) verslag van zijn Tedtalk. (In cursief zie je het verslag van zijn verhaal)

 

Waarom worden we nog steeds ziek? Als de wetenschap de waarheid over voeding gevonden zou hebben, hoeven we toch geen voeding- en lifestylegerelateerde ziektes meer te hebben? Of weten we wel wat goed voor ons is, maar luisteren mensen niet goed? Worden mensen ziek omdat zij de voedingsadviezen niet opvolgen of omdat zij verkeerde adviezen krijgen?

 

Volgens Eran Segal stellen we de verkeerde vragen, we onderzoeken namelijk de voeding en niet de mensen. Wat zou er gebeuren wanneer je de boel omdraait en gaat kijken wat voeding met verschillende mensen doet. Hoe het individu reageert op diverse voedingsmiddelen? Wat blijft er dan nog over van de huidige adviezen?

 

Het moge duidelijk zijn dat we niet allemaal hetzelfde zijn. We hebben een verschillende genetische predispositie, verschillende levenservaringen, we zijn opgegroeid met antibiotica of met een voedingspatroon waar onze darmflora door floreerde. De een heeft veel bewogen en de ander is aan bed gekluisterd. Zelfs de manier hoe je door je moeder gekoesterd bent in je vroege jeugd heeft effect op het functioneren van je lichaam.

 

Deze verschillen zorgen ervoor dat we allemaal anders op voeding reageren. Dit is precies de reden dat we er niet uitkomen met wetenschappelijk onderzoek. Dit is dus ook de reden dat er goeroes en bloggers zijn, die tegenstrijdige geluiden laten horen over wat wel en niet gezond is. En weet je wat? Ze hebben allemaal gelijk! Want wat voor de een niet werkt, is voor de ander fantastisch.

 

Voor mijn vaste lezers is dit niets nieuws, ik breng deze boodschap al een aantal jaren. Wat wel nieuw is, is dat deze boodschap onderbouwd wordt door wetenschappelijk onderzoek. Laat je verbazen door de uitkomsten.

 

Het onderzoek wat Eran Segal met zijn team heeft uitgevoerd betrof het effect van voeding op de bloedglucosewaarden, omdat bloedglucoseverhoging na het eten een goede parameter is (maar natuurlijk niet de enige juiste parameter) om te zien of iemand op weg is naar diabetes.

 

Na het eten wordt glucose opgenomen in het bloed en met behulp van insuline weer uit het bloed verwijderd richting de cellen. De zogenaamde postprandiale bloedglucose waarde zegt dus iets over hoe je lichaam reageert op een voedingsmiddel.

 

Bij veel koolhydraten/glucose in de voeding, zal het lichaam (mits je niet bewogen hebt voor de maaltijd) meer insuline maken en het richting de cellen sturen. Een teveel aan glucose wordt dan opgeslagen als vet in de vetcellen en dan krijg je honger, vervolgens ga je nog meer eten en word je dikker.

 

Eran Segal refereert in zijn Tedtalk aan een andere studie waarbij is gebleken dat hogere postprandiale bloedglucosewaarden gecorreleerd zijn aan hogere sterftecijfers. (Of dit veroorzaakt werd door te weinig bewegen voor het eten, of gewoon teveel koolhydraten in de voeding laten we voor nu even in het midden.)

 

In zijn eigen onderzoek kwamen verrassende resultaten naar voren. Via apparatuur werd van 1000 ‘gezonde’ vrijwilligers continue het bloedglucosegehalte gemonitord.  Gemiddeld eten mensen 50 maaltijden per week, dit onderzoek leverde daarom 50.000 reacties op verschillende maaltijden.

 

In zijn algemeenheid zorgden een grotere hoeveelheid koolhydraten voor een hogere postprandiale glucosewaarde, meer vetten resulteerden in een lagere glucosewaarde. Maar het bijzondere was dat er toch ook heel veel onverwachte afwijkende uitslagen waren.

 

Wit brood had bij de een geen effect, maar wel bij de ander. Er waren voor elk voedingsmiddel hele verschillende glucosereacties. Niet iedereen reageerde dus op dezelfde manier op specifieke voeding.

 

Tja, daar staan we dan. Er zijn hele lijsten beschikbaar waarin je kunt aflezen hoe snel de glucose wordt opgenomen in het bloed. Wat moeten we daar nu mee? Kloppen die dan wel?

 

Er zijn zelfs tegenovergestelde reacties bij de diverse mensen geregistreerd. Zo waren er mensen die wel heftig reageerden op rijst en niet op ijs, of andersom. Meer mensen reageerden op bruine rijst, dan op ijs. Terwijl de meeste voedingsdeskundigen juist wel bruine rijst adviseren. (Denk nu niet dat je dus veel ijs kunt eten.) 

 

Oeps!

 

Het bijzondere aan de opzet van deze studie is dat er juist naar de verschillen gekeken werd, in plaats van naar de overeenkomsten. Bij de meeste onderzoeken worden de afwijkende uitkomsten aan de kant geschoven om de grootste gemene deler te vinden. Hiermee denken we de ‘waarheid’ over voeding te kunnen vinden, maar dit lijkt een achterhaalde gedachte.

 

De glycemische reactie op voeding blijkt volkomen individueel te zijn! Er bestaat dus niet iets als het beste dieet voor ons allemaal!

 

Voedingsadvies moet vooral persoonlijk zijn! (Dat wisten jullie vast al wel, maar het is fijn om het ook door officieel gepubliceerd onderzoek bevestigd te zien).

 

Hoe we op voeding reageren hangt af van onze genetische predispositie, leeftijd, gewicht, mate van insulineresistentie, samenstelling van de darmflora, ontstekingen, stress, leefomstandigheden, medicijngebruik, beweging, toxische belasting etc….

 

In het vervolgonderzoek werden op basis van een algoritme twee gepersonifieerde (‘goed en slecht’) voedingspatronen met dezelfde calorische waarde samengesteld. Op het ‘slechte dieet’ had de proefpersoon hoge postprandiale glucosewaarden, op het ‘goede dieet’ (passend bij de persoon) waren de glucosewaarden na de maaltijd niet verhoogd.

 

Uit deze onderzoeken kun je de conclusie trekken dat het idee dat mensen alleen dikker worden doordat zij zichzelf overeten niet klopt. Het ligt net wat gecompliceerder. Mensen met hogere postprandiale glucosewaarden gaan meer insuline produceren, waardoor zij glucose gaan opslaan als vet en vervolgens moe zijn en honger hebben omdat de brandstof niet beschikbaar is voor energieproductie. Dat zij daarna meer gaan eten en nog dikker worden is een logisch gevolg.

 

Deze mensen eten meer dan hun lichaam kan omzetten in energie, maar dat ligt dus niet aan hun discipline, maar aan hun fysiologie. Dat kun je geen overeten noemen.

 

De energiebalans mag dan misschien wel een verklaring geven voor overgewicht , maar wanneer je die verklaring omdraait en inzet als oplossing zie je een belangrijk werkingsmechanisme over het hoofd. Deze mensen kunnen niet minder eten en meer bewegen om af te vallen.

 

Een andere bijzondere uitkomst van het onderzoek was dat mensen die een passend voedingspatroon volgden, een gunstige verandering van hun microbioom bewerkstelligden! Door verandering van hun ‘dieet’ herstelde de darmflora.

 

In een ander (muizen) onderzoek van Eran Segal is aangetoond dat het gebruik van kunstmatige zoetstoffen de samenstelling van het microbioom veranderde en wel zodanig dat de muizen symptomen van diabetes vertoonden.(OEPS!)

 

De conclusie van het onderzoek is dat er geen algemeen geldende gezonde voedingspatronen zijn. We weten wel welk voedsel geschikt is voor mensen in het algemeen, maar dat betekent niet dat het ook goed is voor jou. Algemene dooddoeners zoals:

  • Ik eet alles met mate maar varieer voldoende
  • Wat onze grootouders aten moet ook goed zijn voor mij
  • Mensen zijn planteneters
  • Ik eet wat ik lekker vind en ik mankeer niks
  • Ik heb nu eenmaal altijd zo gegeten, dus is het goed voor mij

hoeven helemaal niet te kloppen. Er is maar één ding wat je wel kunt zeggen:

 

Je lichaam laat zien of wat je eet op dit moment bij je past!

 

Je zult dus zelf moeten ontdekken wat bij jou past en dat is niet altijd eenvoudig! Wanneer je gewend bent om je bloedglucoserespons te meten na het eten, heb je waarschijnlijk snel inzicht in je eigen systeem. Voor anderen is dat nog niet zo makkelijk. Toch heb ik zelf ervaren dat ook een verhoging van de hartslag na het eten een indicatie in die richting kan geven.

 

We zijn er in elk geval nog niet, maar we zijn op de goede weg! Geweldig dat er mensen zijn zoals Eran Segal die op een andere manier durven te denken!

 

Voor wie op zoek wil gaan naar zijn eigen voedingspatroon kan ik aanraden eens te kijken naar het boek De oerspronkelijke keuken. Hierin vind je meer dan 120 maaltijden op basis van 4 verschillende soorten oervoeding.  Milde oervoeding, basis oervoeding, koolhydraatbeperkte oervoeding en vegetarische oervoeding. Daar vind je vast recepten die wel aansluiten bij jouw lijf.

 

Yvonne van Stigt, master in de klinische Psycho Neuro Immunologie

The following two tabs change content below.
Yvonne van Stigt

Yvonne van Stigt

Yvonne van Stigt wordt als evolutionair gezondheidsdeskundige veel gevraagd als spreker voor congressen en lezingen. Zij is afgestudeerd in de klinische Psycho Neuro Immunologie aan de Universiteit van Gerona (Spanje). Meer dan 20 jaar geleden gaf haar eigen lichaam aan dat er iets niet goed ging, Yvonne was chronisch moe. Omdat de onderzoeken in het medische circuit geen duidelijkheid gaven, is zijzelf op onderzoek uit gegaan. Door de verandering van haar voedingspatroon kon zij snel weer functioneren en is zij volop gaan studeren. Dit heeft geresulteerd in een vijftal boeken Bekijk de boeken en de Oerslank organisatie. Op dit moment is Yvonne directeur en hoofddocent bij het OPFG, een vernieuwende onderwijsorganisatie op het gebied van de leefstijlgeneeskunde. Wil je daar meer over weten? Neem hier een kijkje op de site van de opleiding
Yvonne van Stigt

Laatste berichten van Yvonne van Stigt (toon alles)