Je zult in deze tijd maar huisarts zijn, dat lijkt mij geen benijdenswaardig beroep. Vroeger was het allemaal zo duidelijk, de arts wist wat er met de patiënt aan de hand was, en de patiënt accepteerde dat allemaal.
Tegenwoordig zijn we allemaal goed geïnformeerd via internet. Als je iets mankeert kun je via Google helemaal uitpluizen wat er aan de hand is. Voor de huisarts is het een hele uitdaging om met al die zelfdiagnoses om te gaan.

 

Er zijn artsen die meedenken met de patiënt en goed beargumenteeerd samen tot een conclusie komen. Deze huisartsen zijn gezegend met empathisch vermogen, dit maakt hen succesvol. Anderen vegen resoluut alle inbreng van de patiënt van tafel. Zij verschuilen zich nogal eens achter de stelling dat iets niet wetenschappelijk bewezen is. En wat niet bewezen is telt niet mee en is gewoon niet waar. Tja, wat moet je dan als patiënt?

 

Het is te begrijpen dat artsen vasthouden aan wetenschappelijk bewijs. Dat is de basis van hun werkwijze. Althans, dat denkt men. De hoogleraar epidemiologie Yvo Smulders heeft in een prachtig videofilmpje laten zien dat het verschuilen achter wetenschappelijk bewijs gebaseerd is op gebakken lucht. Je kunt het filmpje hier vinden: https://www.youtube.com/watch?v=PRiSlU1ucqI

 

Yvo Smulders stelt de vraag of epidemiologisch bewijs eigenlijk wel de norm moet zijn voor diagnostiek of behandeling? Zijn antwoord is helder: Nee! Epidemiologisch bewijs is veelal afwezig, vaak onjuist, is zelden direct vertaalbaar naar de patiënt en is zeker niet doorslaggevend voor goede zorg. Sterker nog, ongeveer de helft van alle veel gebruikte therapeutische handelingen is nooit onderzocht. Daar is geen enkele wetenschappelijke basis voor.

 

In gewoon Nederlands betekent het, dat veel zaken die artsen gebruiken om mensen te behandelen helemaal niet onderzocht zijn. Dat is me nogal wat. Zelfs op het gebied van hart-en vaatziekte, waar veel onderzoek naar gedaan is, is maar 10-20% van de aanbevelingen wetenschappelijk onderbouwd.
Oei! Het onderzoek wat wel aanwezig is klopt vaak niet door bias, dat is een ander woord voor ruis. Ruis doordat er belangen in het spel zijn die de uitslag van het onderzoek beïnvloeden. Je kunt vast wel bedenken dat er farmaceutische bedrijven zijn die belangen hebben bij positieve resultaten van medicijnonderzoek. Tegenwoordig is het overigens wel verplicht om eventuele belangen van de onderzoekers te vermelden, maar het begrip belangen is erg rekbaar.

 

Je herinnert je misschien nog wel de ophef die ontstond na het uitbreken van de Mexicaanse griep. De wetenschapper zorgde voor paniek waardoor de Nederlandse regering kapitalen uitgaf om vaccinaties aan te schaffen. Later zijn er vraagtekens ontstaan over de onafhankelijkheid van de wetenschapper. Dit is maar één van vele voorbeelden, helaas.

 

Onbekend is dat veel onderzoek niet gepubliceerd wordt. Het publiceren is niet makkelijk. Bij de belangrijkste wetenschappelijke tijdschriften is er een zeer strenge selectieprocedure, die door een groep hoogaangeschreven wetenschappers gecontroleerd wordt. Wat denk je wat er gebeurt als een nieuwe visie van een onderzoek niet past binnen de visie van deze mensen? Voor acceptatie van een nieuwe theorie is toch echt een publicatie in een belangrijk tijdschrift een voorwaarde. Tja, als je er als vernieuwer niet doorheen komt, kun je fluiten naar veranderingen binnen het vak.

 

Yvo Smulders laat vervolgens zien dat de selectiecriteria voor deelnemers aan een onderzoek er uiteindelijk voor zorgen dat hooguit 10% van de patiënten die bij de dokter komen echt iets hebben aan de uitkomsten van het onderzoek. We zijn namelijk allemaal anders, en een bepaalde therapie slaat niet bij iedereen aan. Door de mensen uit te sluiten van het onderzoek bij wie de therapie niet aan zal slaan, krijg je hele positieve uitkomsten. Maar daar heb jij als individuele patiënt niks aan. Als jij bij de groep hoort die slecht reageert op een onderzoek heb je dus pech.

 

Bekijk het filmpje maar eens, dan weet je voortaan wat je moet antwoorden als jouw arts roept dat jouw ideeën niet bewezen zijn.

 

Yvonne van Stigt; Master in de klinische Psycho Neuro Immunologie

The following two tabs change content below.
Avatar

Oergezond

Avatar

Laatste berichten van Oergezond (toon alles)