• Het zit tussen je oren.
  • Welnee, dat zijn allemaal modeziektes.
  • Ach we zijn allemaal wel eens moe.
  • Hoezo kun jij niet afvallen, als ik een killerbody kan krijgen, moet jij dat ook kunnen.
  • Als je niet afvalt met mijn dieet, zul je wel gesmokkeld hebben.
  • Nee hoor, dat kan niet, deze medicijnen kunnen geen hoofdpijn veroorzaken, dat bedenk je maar.
  • Maar je ziet er helemaal niet ziek uit.
  • Ben je nu nog niet opgeknapt?
  • Maar je partner is al een jaar dood hoor, is het niet tijd dat je jezelf erover heen zet?
  • Wees blij dat je leeft en de kanker hebt overwonnen, vergeet alle ellende nu maar gauw.

Is er ooit wel eens iets van deze strekking tegen je gezegd? Ja?

 

Dan weet je hoe dat voelt. Dat doet pijn en niet omdat jij overgevoelig bent, maar omdat je geen erkenning krijgt voor hoe jij je voelt en wat er met je aan de hand is. En door jouw gevoel te ontkennen, wordt ook je slachtofferschap ontkend.

 

Het ontkennen van het ‘slachtofferschap’ van iemand die (onzichtbaar) ziek is, een trauma heeft ervaren, opgegroeid is met een narcistische ouder, emotioneel of lichamelijk mishandeld is, in een rouwproces zit, gepest is, verkracht is of onterecht wordt beschuldigd, noemen we secundaire victimisatie. Dan word je dubbel slachtoffer.

 

Maar eh, dat is toch niet stoer, we willen toch geen slachtoffer zijn, dat is toch voor watjes?

 

Ja, zo is er heel lang gedacht en jammer genoeg denken heel veel mensen nog steeds zo. Niet zeuren, maar doorgaan. Ik denk dat je daarmee niet veel verder komt.

 

Er is een groot verschil tussen slachtoffer zijn (en erkennen dat je het bent) en slachtoffergedrag. Wanneer je echt iets naars meemaakt, BEN je gewoon slachtoffer. Of je nu ziek bent, gehandicapt, iemand verliest of gepest wordt, dat maakt niet uit. Je BENT slachtoffer, of je nu wilt of niet.

 

Maar je hoeft je niet als slachtoffer te gedragen, dat is iets anders. Je kunt als slachtoffer heel goed gewoon doorgaan met leven, doorzetten en flink zijn, MITS je wel eerst tot in je kern erkent dat je slachtoffer bent. Wanneer een ‘dader’ jou erkenning geeft van het feit dat hij je iets heeft aangedaan, kun je verder met je leven. Dat is bij mishandeling of een misdrijf misschien nog wel een optie, maar wanneer je kanker krijgt is er geen dader aan te wijzen. En wanneer je ziek wordt, bekkeninstabiliteit krijgt of chronisch moe wordt, krijg je van veel artsen te horen dat het een niet-erkende aandoening is. Wat jij mankeert bestaat eigenlijk niet. Dat maakt het hele verwerkingsproces nog even gecompliceerder. In dat geval zul je jezelf moeten erkennen als slachtoffer. En dat is nu net ‘not done’.

 

Nee, we moeten flink zijn, doorzetten , je niet aanstellen en vooral niet zeuren. En weet je wat? Veel van de mensen die hun eigen slachtofferschap niet erkennen en doorduwen, gaan over hun eigen grenzen en lopen vast. Zij zijn degenen die uiteindelijk niet verder komen, een posttraumatisch stress syndroom ontwikkelen en ziek(er) worden.

 

Van secundaire victimisatie worden mensen woedend, alsof ze een traumatische ervaring herbeleven. Zo worden mensen met overgewicht die vreselijk hun best doen om af te vallen nog altijd gezien als mensen zonder wilskracht. Wat dacht je van de ‘fatshaming’ aanpak die je bij afslank TV programma’s ziet? Ook dat is secundaire victimisatie. Het kan echt anders.

 

Een van de uitgangspunten van mijn boek Oerslank  is dat je niet schuldig bent aan overgewicht, maar dat je wel de verantwoordelijkheid draagt om goed voor je lichaam te zorgen. Ik hoor regelmatig van lezers dat zij zo blij zijn met dit inzicht. Ze kunnen, na jarenlang  met schuldgevoelens geworsteld te hebben, eindelijk zichzelf erkennen.

 

Mensen met chronische vermoeidheid, de ziekte van Lyme, bekkeninstabiliteit, ADHD of autisme worden woedend als hun aandoeningen gekarakteriseerd worden als modeziektes. Het mag idioot klinken, maar er zijn zogenaamde deskundigen die dit soort onzin uitkramen (en nog geloofd worden ook). Door dit soort uitspraken worden mensen niet gezonder, maar zieker. Hiermee geven zij aan dat ze er niks van begrepen hebben.

 

Wanneer je slachtoffergedrag vertoont, word je niet serieus genomen. Artsen bagataliseren je klachten en vinden je een aansteller. Terwijl het serieus nemen van je klachten niks extra’s kost en heel veel oplevert. Een goede arts of therapeut geeft mensen erkenning van hun gevoel en zorgt dat zij zich gehoord voelen. En dat is het begin van genezing.

 

Yvonne van Stigt, master in de klinische Psycho Neuro Immunologie

The following two tabs change content below.
Yvonne van Stigt

Yvonne van Stigt

Yvonne van Stigt wordt als evolutionair gezondheidsdeskundige veel gevraagd als spreker voor congressen en lezingen. Zij is afgestudeerd in de klinische Psycho Neuro Immunologie aan de Universiteit van Gerona (Spanje). Meer dan 20 jaar geleden gaf haar eigen lichaam aan dat er iets niet goed ging, Yvonne was chronisch moe. Omdat de onderzoeken in het medische circuit geen duidelijkheid gaven, is zijzelf op onderzoek uit gegaan. Door de verandering van haar voedingspatroon kon zij snel weer functioneren en is zij volop gaan studeren. Dit heeft geresulteerd in een vijftal boeken Bekijk de boeken en de Oerslank organisatie. Op dit moment is Yvonne directeur en hoofddocent bij het OPFG, een vernieuwende onderwijsorganisatie op het gebied van de leefstijlgeneeskunde. Wil je daar meer over weten? Neem hier een kijkje op de site van de opleiding
Yvonne van Stigt

Laatste berichten van Yvonne van Stigt (toon alles)