Als je het zelf nooit hebt meegemaakt, is het iets onbegrijpelijks. Als je vooraan gestaan hebt bij het uitdelen van de gunstige genen kun je niet bedenken hoe het voelt. Als je een perfect gezond leven leidt, zul je niet snappen hoe het is.

Uitgeput zijn, totaal leeg getrokken na een simpele inspanning en dagen moeten bijkomen na een bezoek aan de tandarts….

 

Chronische vermoeidheid, een zware burn-out, of ME. Het kan allemaal ongeveer hetzelfde aanvoelen en als je het zelf niet hebt ervaren, bestaat de kans dat je het ziet als aanstelleritis.

 

Personal trainers, ergotherapeuten, sportschooleigenaren, fysiotherapeuten en diverse andere ‘hulpverleners’ zien regelmatig mensen met zware vermoeidheidsklachten. En als je geluk hebt, begrijpen deze professionals hoe het werkt.

 

Hopelijk snappen zij dat dat het bewaken van de grenzen van mensen met vermoeidheid niet zo eenvoudig is. En dan bedoel ik hun inspannings(in)tolerantie. Want mensen met chronische vermoeidheid voelen namelijk hun grenzen niet en die kunnen ze ook niet leren voelen. Dat komt omdat zij zich alleen kunnen inspannen met behulp van adrenaline. En laat adrenaline nu net de stof zijn die je gevoel beperkt. Je voelt geen pijn als je in de ‘adrenalinestand’ staat. Je voelt geen vermoeidheid en dus helemaal geen grenzen.

 

Logisch toch?

 

De reden dat zij alleen kunnen presteren op adrenaline komt meestal doordat er niet voldoende cortisol geproduceerd wordt. Soms wordt dat (onterecht)een bijnieruitputting genoemd. Hier kun je lezen hoe ik daar over denk.

 

Helaas ligt de focus bij de behandeling van chronische vermoeidheid in Nederland nog maar al te vaak op cognitieve gedragstherapie (accepteren en grenzen leren) en bewegingstherapie. En helaas lopen daardoor ook veel mensen vast.

 

Wanneer je uitgeputte mensen laat bewegen op adrenaline is de kans groot dat je hen ‘opblaast’. Net zoals je een motor opblaast.

 

Het grootste probleem bij chronische vermoeidheid is namelijk dat deze mensen een energietekort hebben, hun mitochondriale capaciteit is door diverse redenen maar zeer beperkt. Zij gebruiken daarom hun anaerobe energiesysteem om energie te maken. De gevolgen daarvan zijn helder. Dat houd je niet lang vol en dan ga je op adrenaline vreselijk over je grenzen.

 

Het klinkt allemaal vreselijk somber, maar er is hoop.

 

In tegenstelling wat vaak verteld wordt, is die enorme vermoeidheid echt wel te verminderen. Sommige mensen ‘genezen’ volkomen en anderen herstellen gedeeltelijk wanneer ze bij de juiste behandelaar terechtkomen. En dan bedoel ik een behandelaar die in staat is om alle puzzelstukjes in kaart te brengen die betrokken zijn bij het vastlopen van het systeem.

Er is namelijk niet één oorzaak.

 

Er spelen vele factoren een rol. Dat varieert van ontstekingsreacties door virussen, parasieten en ‘beestjes’ bijvoorbeeld in de darm, specifieke nutriëntentekorten, voedselintoleranties, chronische stress, toxische stoffen tot genetische mutaties.

 

Zelf heb ik ook geleden aan chronische vermoeidheid en ik kan je zeggen dat dit niet meeviel. Voor mij was accepteren geen optie. Het was de reden waarom ik (na een eerste behandeling van een natuurarts) ben gaan studeren (en met resultaat). Ik functioneer weer bijna normaal maar ik ken mijn beperkingen. Ik zal me aan mijn eigen voedings- en bewegingsregels moeten houden en ik zal altijd voorzichtiger dan anderen moeten zijn. Maar als dat alles is…

 

Ik begrijp dat zo’n zoektocht niet voor iedereen mogelijk is, toch wil ik je een hart onder de riem steken. Mocht jij vastlopen in je puzzel, verdiep je dan in de materie of zoek hulp bij een van die mensen die het wel begrijpen. Want echt, er is vaak meer mogelijk dan je denkt.

 

Yvonne van Stigt, master in de klinische Psycho, Neuro, Immunologie

The following two tabs change content below.
Yvonne van Stigt

Yvonne van Stigt

Yvonne van Stigt wordt als evolutionair gezondheidsdeskundige veel gevraagd als spreker voor congressen en lezingen. Zij is afgestudeerd in de klinische Psycho Neuro Immunologie aan de Universiteit van Gerona (Spanje). Meer dan 20 jaar geleden gaf haar eigen lichaam aan dat er iets niet goed ging, Yvonne was chronisch moe. Omdat de onderzoeken in het medische circuit geen duidelijkheid gaven, is zijzelf op onderzoek uit gegaan. Door de verandering van haar voedingspatroon kon zij snel weer functioneren en is zij volop gaan studeren. Dit heeft geresulteerd in een vijftal boeken Bekijk de boeken en de Oerslank organisatie. Op dit moment is Yvonne directeur en hoofddocent bij het OPFG, een vernieuwende onderwijsorganisatie op het gebied van de leefstijlgeneeskunde. Wil je daar meer over weten? Neem hier een kijkje op de site van de opleiding
Yvonne van Stigt

Laatste berichten van Yvonne van Stigt (toon alles)