Woorden van deze strekking waren te horen tijdens het Grote Superfoods Debat in Leiden. Collega Gert Schuitemaker heeft dit in zijn blog beschreven. Een van de aanwezige wetenschappers gebruikte de metafoor dat voeding vergelijkbaar is met ruitenvloeistof, waar de auto niet beter van gaat rijden.

 

De discussie die in Leiden gevoerd is, laat zien dat mainstream wetenschappers vasthouden aan de gedachte dat voeding geen ziekte kan genezen. In principe klopt die gedachte, want het is niet de voeding die ziekte geneest, maar het lichaam zelf wat geneest. Het zelfgenezend vermogen van het lichaam zorgt ervoor dat je geneest. In feite gaat het erom dat je gunstige omstandigheden creëert om je lichaam in staat te stellen om te genezen.

 

Voeding speelt hierin een hele belangrijke rol, net zoals voldoende slaap, niet teveel stress, veiligheid, voldoende beweging, een liefdevolle omgeving en voldoende chocola. (Hahahaha) Een tekort aan deze positieve omstandigheden kunnen leiden tot ziekte. Medicijnen kunnen in sommige gevallen helpen in het genezingsproces. Ik denk dan aan een antibioticakuur bij een ernstige, levensbedreigende infectie. Dat betekent niet dat ziekte ontstaat bij een tekort aan medicijnen.

 

Er zijn ook voedingsmiddelen met een medicinaal effect. Denk bijvoorbeeld aan curcumine, een bestanddeel uit kurkuma ofwel geelwortel, wat in hoge doseringen ontstekingsremmend werkt. Maar is dat dan nog voeding?

 

Ik denk dat je deze stoffen als natuurlijke medicijnen moet beschouwen. Want er is niemand die dagelijks een kilo kurkuma naar binnen werkt, of twaalf liter wijn vanwege de resveratrol. Deze wetenschappers hebben daarom in strikte zin van het woord gelijk. Voeding geneest niet, het lichaam wel.

 

Een van de problemen die ontstaan uit discussies tussen voedingswetenschappers en ervaringsdeskundigen is dat beide groepen denken vanuit een ander paradigma. Voedingswetenschappers onderzoeken specifieke stofjes in voeding, en bekijken het effect. Zij richten zich op een klein detail zonder de verbanden te bekijken. Als er wel naar het grote geheel gekeken wordt, zoals bijvoorbeeld bij de onderzoeken naar het effect van het Mediterrane dieet, worden niet de werkingsmechanismen bekeken. Er wordt veelal uitgegaan van de zogenaamde ‘Black Box’ theorie. Deze manier van onderzoek bekijkt het probleem en de uitkomst. Niet het werkingsmechanisme, niet hoe iets precies werkt. In de klinische psycho neuro immunologie bekijken we juist het werkingsmechanisme. Als je het werkingsmechanisme begrijpt kun je verbanden gaan leggen. En dat is nu net wat er vaak ontbreekt in de wetenschap. Als er al naar verbanden gekeken wordt, gaan er vele jaren overheen voordat er conclusies uit getrokken worden.

 

Als je er vanuit gaat dat voeding ruitenvloeistof is, waar de auto niet beter van gaat rijden, heb je niet helemaal begrepen hoe het lichaam werkt. Dan heb je nog niet door dat het niet gaat om louter eiwitten, koolhydraten en vetten. Dan snap je niet waarom voedingsadviezen niet voor iedereen gelijk kunnen zijn. Dan begrijp je nog niet welke aspecten je lichamelijk functioneren allemaal beïnvloeden. Dan ben je een weterschapper die niet verder kijkt dan zijn neus lang is.

 

Ik durf dat te stellen omdat ik zelf ervaren heb wat voeding met mij doet. Mijn lichaam is echt beter gaan functioneren door passende voeding. En ik ben daarin gelukkig niet alleen. Jullie kunnen dat beamen.

 

Yvonne van Stigt; master in de klinische Psycho Neuro Immunologie

The following two tabs change content below.
Avatar

Oergezond

Avatar

Laatste berichten van Oergezond (toon alles)