Vroegkinderlijk trauma

Vroegkinderlijk trauma of early life stress komt gelukkig steeds meer in de belangstelling. Deze week kwam in het nieuws dat bij kinderen tot drie jaar via een haaranalyse bepaald kan worden of deze hummels last hebben van teveel stress. De commentaren logen er niet om. Alsof kinderen door zo’n test mishandeld en in hokjes geplaatst zouden worden.

 

Vanuit eigen ervaring en onderzoek kan ik zeggen dat vroegkinderlijk trauma een enorme wissel trekt op de gezondheid later in het leven. En dan heb ik het niet over kleine ongemakken, maar over serieuze zaken als ontstekingsziekten, auto-immuniteit, chronische vermoeidheid en fibromyalgie.

 

Onderzoekers hebben aangetoond dat bepaalde immuuncellen bij een vroegkinderlijk trauma geprogrammeerd worden voor ontsteking. Het immuunsysteem wordt als het ware sensitiever, alerter om eventuele indringers sneller te kunnen doden. Dit resulteert in een grotere ontstekingsgevoeligheid.

 

Niet alleen het immuunsysteem wordt sensitiever, ook het zenuwstelsel wordt sensitiever na een ingrijpende gebeurtenis op jonge leeftijd.

 

In veel van de reacties op dit plan las ik dat een kind gewoon moet kunnen spelen en dat stresstesten onzin zijn. Ik vermoed dat deze mensen bang zijn voor de bemoeienis van jeugdzorg, mocht een stresstest negatief uitpakken.

 

Nou die angst kan ik mij wel voorstellen.

 

Toch denk ik dat er heel veel kinderen zijn die geen stressvol gedrag laten zien, maar wel teveel stress ervaren. Juist op jonge leeftijd zou je daar dan nog iets aan kunnen doen, om gezondheidsproblemen op latere leeftijd te voorkomen.

 

Denk daarbij aan kinderen die in ziekenhuizen zijn opgenomen, in de couveuse hebben gelegen, waarvan de moeder depressief was, een hechtingsstoornis hebben, waarvan de ouders in scheiding liggen, in armoede leven etc etc.

 

Natuurlijk is het belangrijk om die kinderen op tijd te kunnen herkennen, maar net zo belangrijk zal het zijn om deze gezinnen de juiste hulp te bieden. En daar ligt zeker nog een uitdaging in het huidige zorgsysteem.

 

Wanneer je zelf in je jeugd een traumatische ervaring hebt meegemaakt, kan het zijn dat je nu de gevolgen daarvan ervaart. Wat dan?

 

Een groot deel van de mensen zal het trauma verdrongen hebben, niet alleen emotioneel, maar ook fysiek. Deze mensen zijn als het ware ‘bevroren’. Verstard en niet in staat om bij de oude emoties te komen.

 

Dat is een overlevingsreactie die op de korte termijn veel bescherming biedt, alleen op de lange termijn niet zo handig is.

 

Vanuit biochemisch oogpunt is volgens Dr Paul Eck zo’n verstarring te zien in de zogenaamde ‘calciumshell’, een muurtje van calcium wat je beschermt tegen emoties. Dat zou resulteren in verkalking van bijvoorbeeld bloedvaten en spieren en een tekort van beschikbaar calcium op plaatsen waar je het nodig hebt.

 

Helaas is dit geen waterdicht gegeven omdat het nog nooit onderzocht is, maar de hypothese is voor mij wel degelijk herkenbaar.

 

Maar goed, wat doe je aan die bevriezingstoestand? Hoe kom je daar uit?

 

Wie het boek ‘Traumasporen’ van Bessel van der Kolk gelezen heeft, weet dat praten niet zal helpen in zo’n situatie. Het spraakcentrum wordt tijdens het trauma uitgeschakeld, dus kunnen traumaslachtoffers er simpelweg niet over praten. Iets wat wel kan, is het gebruik van lichamelijke therapie. Door te dansen, zingen, aanraken en dergelijke krijg je een beter contact met het opgeslagen trauma, maar om echt uit de bevriezing te komen is meer nodig.

 

Boksen en vechten zorgt ervoor dat je uit de bevriezing komt, je moet namelijk in actie komen. Je wordt hierdoor uitgedaagd om jezelf te verdedigen.

 

Doordat het boksen enorme positieve effecten gaf bij deze problematiek heeft personal trainer Robin Hendriks zich verdiept in deze materie. Hij heeft een strategie ontworpen om mensen te helpen om weer verder te kunnen met hun leven.

 

Wij hebben besloten om onze krachten te bundelen en we hebben het plan opgevat om een traumacursus voor (psycho-sociale) therapeuten en haptonomen aan te bieden. We gaan je niet alleen de biochemische achtergronden van trauma uitleggen maar vooral ook hoe je als professional met simpele bokstechnieken de bevriezing kunt doorbreken.

 

Wie interesse heeft in zo’n cursus kan zich via het OPFG contactformulier aanmelden, dan houden we je op de hoogte van de plannen.

 

Yvonne van Stigt, master in de klinische, Psycho, Neuro, Immunologie

 

 


 

The following two tabs change content below.
Yvonne van Stigt

Yvonne van Stigt

Yvonne van Stigt wordt als evolutionair gezondheidsdeskundige veel gevraagd als spreker voor congressen en lezingen. Zij is afgestudeerd in de klinische Psycho Neuro Immunologie aan de Universiteit van Gerona (Spanje). Meer dan 20 jaar geleden gaf haar eigen lichaam aan dat er iets niet goed ging, Yvonne was chronisch moe. Omdat de onderzoeken in het medische circuit geen duidelijkheid gaven, is zijzelf op onderzoek uit gegaan. Door de verandering van haar voedingspatroon kon zij snel weer functioneren en is zij volop gaan studeren. Dit heeft geresulteerd in een vijftal boeken Bekijk de boeken en de Oerslank organisatie. Op dit moment is Yvonne directeur en hoofddocent bij het OPFG, een vernieuwende onderwijsorganisatie op het gebied van de leefstijlgeneeskunde. Wil je daar meer over weten? Neem hier een kijkje op de site van de opleiding
Yvonne van Stigt

Laatste berichten van Yvonne van Stigt (toon alles)

2018-11-17T21:42:55+00:0017 november 2018|

Geef een reactie