Wanneer je MOET eten

Wie het niet uit eigen ervaring kent, denkt dat het tussen de oren zit: Het gevoel dat je MOET eten omdat je anders omvalt of iemand dreigt te vermoorden. En ik kan je vertellen dat het echt niet tussen de oren zit. Het is wel degelijk een fysiologische reactie, maar geen gezonde reactie.

 

Wanneer je zo nu en dan trillend van de ‘honger’ bijna flauwvalt noemen we dat hypoglykemie, dat is een ander woord voor een laag bloedsuikergehalte. Dat is niet te vergelijken met echte honger, dat gevoel is niet onaangenaam en kun je negeren.

 

Er zijn nog steeds professionals die beweren dat je het nare gevoel moet negeren als je wilt afvallen. Zij die het zelf niet ervaren hebben, adviseren je dan gewoon wat minder te eten. Maar dat is nu net het probleem, dat kan niet als je lijf om brandstof schreeuwt.

 

Je kunt hiermee naar de huisarts gaan en die zal (als je bloedglucosegehalte lager is dan ongeveer 4) concluderen dat je hypoglykemie hebt. Behalve het advies om regelmatig kleine beetjes te eten, kan hij verder niet zo veel voor je doen.

 

Je gaat je inderdaad beter voelen wanneer je regelmatig kleine beetjes eet, maar een oplossing is het niet. Dit soort klachten zijn in feite in signaal van een onderliggend probleem. Maar daar kom ik zo op terug.

 

Wanneer de bloedglucose niet verlaagd is, zal de arts concluderen dat er niets aan de hand is en (als je pech hebt) dat je het jezelf inbeeldt. Wat zou er dan aan de hand kunnen zijn?

 

Het is mogelijk dat jij alle verschijnselen vertoont van een te lage bloedsuikerspiegel (maar dat dit niet zichtbaar is in het bloed) wanneer je bij vlagen een te hoge glucosewaarde hebt. Dit kan een arts zien aan de lange termijn glucosewaarde, de HbA1c waarde. In feite ben je dan op weg naar diabetes en kun je met drastische leefstijlmaatregelen en misschien medicatie het tij keren.

 

Bij insulineresistentie hoef je nog geen verhoogde HbA1c waarde te hebben. Dit betekent dat de insuline minder goed in staat is om glucose de cel in te transporteren om energie van te maken. Dan is er een tekort aan glucose in de cel en daardoor ook minder energie, wat het signaal geeft dat je moet eten.

 

Dat lijkt tegenstrijdig, je krijgt een signaal dat je moet eten terwijl er voldoende glucose aanwezig is. Toch is dat wat er gebeurt. De glucose kan de cel niet zo goed in maar je lichaam wil toch energie maken. Tja, dan ga je dus reflexmatig eten. En daar helpt minder eten echt niet voor.

 

Toch is er een betere oplossing dan de hele dag door kleine beetjes eten. Je kunt beter zorgen dat de glucose de insuline niet nodig heeft om de cellen in te komen. En daar hebben we een prachtig systeem voor, dat heet bewegen.

 

In de oertijd was eten en bewegen met elkaar verbonden, je kon immers niets eten als je het niet eerst gevonden had. Tegenwoordig vliegen de gebraden kippen als het ware je mond in, daar hoef je maar weinig voor te doen. En daar zit nu net de kneep.

 

Als je weer gaat bewegen zoals we horen te bewegen; namelijk bewegen voor het eten alsof we voedsel aan het zoeken zijn, kan het lichaam glucose bijna zonder insuline de cel in krijgen en heb je dus meer energie.

 

Mocht je nu al diabetes type 2 hebben dan is sporten op een nuchtere maag niet slim. Dan zul je zo’n verandering heel voorzichtig en geleidelijk, samen met een professional kunnen invoeren.

 

Een tweede mogelijke oplossing is het minderen van de koolhydraten, om je lichaam te dwingen meer vetten te gaan gebruiken als brandstof. Voor velen is dat een enorme uitkomst. Je hebt veel minder last van bloedglucoseschommelingen en je voelt je daardoor prettiger.

 

Dan kom ik even terug op de onderliggende problemen, een verstoorde bloedglucoseregulatie ligt (behalve bij diabetes type 1)meestal niet aan de alvleesklier (waar de insuline gemaakt wordt). Meestal is er iets anders aan de hand, zoals mineralen tekorten (koper, chroom en kalium zijn essentieel hiervoor). Het lastige is dat je een goed functionerende insulinereceptor nodig hebt om de elektrolyten(mineralen) de cel in te krijgen.

 

Zo ontstaat een vicieuze cirkel, want zonder de juiste mineralen kan de bloedglucose niet goed gereguleerd worden. Je zult begrijpen dat een chronische belastende stress of laaggradige ontstekingen het probleem alleen maar groter maken. Daar zul je iets aan moeten doen, want met alleen kleine beetjes eten gedurende de dag los je die problemen niet op.

 

Deze onderliggende problematieken worden in de nieuwe leefstijlcoaching niet meegenomen, daar wordt vooral gecoacht op gedragsveranderingen zonder rekening te houden met biochemische verstoringen. Ik vraag me dan ook oprecht af of het zin heeft  om mensen te coachen  tegen de natuurlijke overlevingsstrategieën in.

 

Yvonne van Stigt, master in de klinische Psycho, Neuro, Immunologie

 

PS. Speciaal voor huisartsen die meer willen weten over dit onderwerp hebben we bij het OPFG een tweedaagse masterclass gepland, je kunt je nog inschrijven.

The following two tabs change content below.
Yvonne van Stigt

Yvonne van Stigt

Yvonne van Stigt wordt als evolutionair gezondheidsdeskundige veel gevraagd als spreker voor congressen en lezingen. Zij is afgestudeerd in de klinische Psycho Neuro Immunologie aan de Universiteit van Gerona (Spanje). Meer dan 20 jaar geleden gaf haar eigen lichaam aan dat er iets niet goed ging, Yvonne was chronisch moe. Omdat de onderzoeken in het medische circuit geen duidelijkheid gaven, is zijzelf op onderzoek uit gegaan. Door de verandering van haar voedingspatroon kon zij snel weer functioneren en is zij volop gaan studeren. Dit heeft geresulteerd in een vijftal boeken Bekijk de boeken en de Oerslank organisatie. Op dit moment is Yvonne directeur en hoofddocent bij het OPFG, een vernieuwende onderwijsorganisatie op het gebied van de leefstijlgeneeskunde. Wil je daar meer over weten? Neem hier een kijkje op de site van de opleiding
Yvonne van Stigt

Laatste berichten van Yvonne van Stigt (toon alles)

2018-12-02T07:05:23+00:001 december 2018|

Geef een reactie