Ja echt, een reactie van gelijke strekking kreeg ik vorige week op mijn blog over de lijnchallenge van Linda de Mol. Wow, dat was even schrikken. En ik vrees dat er veel mensen zijn die er zo over denken. Je raadt het al….. ik ben het hier echt niet mee eens, totaal niet zelfs.

 

Toch begrijp ik wel hoe deze gedachte tot stand komt. Wanneer je zelf geen moeite hebt met de lijn, nooit de behoefte hebt om teveel en te vaak te eten, niet valt onder de categorie ‘emotie-eters’ (en met die term reken ik ook zo nog even af), denk je omdat jij dat allemaal beheerst, dat anderen (die dat niet kunnen) niet genoeg van zichzelf houden om goed voor zichzelf te zorgen.

 

Stigmatiserende bullshit.

 

Zo dat is eruit.

 

Ik ken legio mensen die wel van zichzelf houden en zichzelf goed genoeg vinden die evengoed last hebben van vreetbuien ofwel ‘emotie-eten’.

 

Wat is dat dan eigenlijk ‘emotie eten’? Hoe werkt dat?

 

Laten we voorop stellen dat een lichaam zo ontworpen is dat het alles wat nodig is, zal doen om te overleven. De prikkel om te eten wordt gestuurd door de hersenen. Het brein bepaalt wanneer er eten in moet, en dat doet het meestal wanneer er acuut een tekort aan brandstof is. En dan bedoel ik niet een tekort aan opgeslagen vet, maar een tekort aan brandstof om snel energie te maken.

 

De term ‘emotie-eten’ is ontstaan omdat er mensen zijn die bij stress meer gaan eten. Er zijn overigens ook mensen die juist niet kunnen eten bij stress, dat hangt af van je constitutie. Mensen die gaan eten bij stress gebruiken andere adrenalinereceptoren dan degenen die niet doen. En geloof me dat zegt niks over je eigenwaarde of het gevoel van zelfliefde.

 

In tijden van stress gebruikt je lichaam meer brandstof dan normaal. Je lichaam moet warmte produceren, kunnen rennen voor de leeuw of vechten met de beer. Tegenwoordig doen we dat allemaal niet meer, maar je lichaam weet dat niet. Je reageert nog steeds alsof we in de oertijd leven. Wanneer je meer energie nodig hebt, kun je brandstof uit je opslagplaatsen halen, dan val je af en heb je geen honger. Als dat niet lukt krijg je het sein om te gaan eten, of je lichaam gaat zelf glucose maken vanuit eiwitten. Dat laatste is niet zo gunstig, daarmee pleeg je een aanslag op je bindweefsel, je huid en je spieren.

 

Nog moeilijker wordt het als je immuunsysteem ook extra brandstof nodig heeft. Dat is het geval bij een zogenaamde laaggradige ontsteking. Je immuunsysteem gebruikt in die situatie veel meer glucose dan normaal, waardoor het brein sneller tekort heeft. Een klein beetje stress zorgt er dan voor dat je behoefte krijgt aan zoetigheid. En dan is een stuk chocola of een Bossche bol een snelle oplossing voor het probleem. En dat noemen we dan emotie-eten?

 

En ik kan je vertellen dat je zo’n prikkel niet kunt weerstaan. Veel vrouwen kennen dat gevoel, als je dan niet wat eet, is de kans groot dat je iemand zult vermoorden. Dat heet een hypo, dat is een afkorting van hypoglycemie, ofwel een laag bloedglucosegehalte. En nee, zoiets ontstaat niet omdat je niet van jezelf houdt.

 

Er zijn vele redenen waarom zo’n hypo ontstaat:

  • Een laaggradige ontsteking door een bacterie of virus
  • Langdurige stress
  • Een tekort aan de juiste mineralen zoals zink, koper en chroom
  • Een candida infectie
  • Niet passende voeding
  • Het eten van teveel koolhydraten
  • Histamineproblemen en nog veel meer…

 

Het is natuurlijk mogelijk dat je last hebt van hypo’s én tevens onzeker bent. Dat kan heel goed, omdat bij beide problemen gelijke werkingsmechanismen betrokken zijn. Als voorbeeld gebruik ik de postnatale depressie. Vrouwen die een tekort hebben aan vitamine B6 en koper hebben een grotere kans op een postnatale depressie, maar ook op hypoglycemie en problemen in de darmen. Want bij al die  problemen speelt koper een belangrijke rol.

 

Zo zijn er nog veel meer verbanden te leggen tussen verschillende ‘aandoeningen’. Dat is in de gangbare geneeskunde allemaal nog  onbekend. Dat is jammer, want door vanuit het systeemdenken naar het lichaam te kijken, zie je ineens de verbanden en kun je vele problemen oplossen of voorkomen.

 

Als je geïnteresseerd bent in een gedegen opleiding die op deze manier naar gezondheid kijkt, ben je welkom bij de nieuwe vierjarige beroepsopleiding in de Orthomoleculaire geneeskunde, die binnenkort weer van start gaat.

Hier vind je meer informatie.

Je weet nu al vast dat we daar geen genoegen zullen nemen met dooddoeners.

 

Yvonne van Stigt, master in de klinische Psycho Neuro Immunologie

The following two tabs change content below.
Yvonne van Stigt

Yvonne van Stigt

Yvonne van Stigt wordt als evolutionair gezondheidsdeskundige veel gevraagd als spreker voor congressen en lezingen. Zij is afgestudeerd in de klinische Psycho Neuro Immunologie aan de Universiteit van Gerona (Spanje). Meer dan 20 jaar geleden gaf haar eigen lichaam aan dat er iets niet goed ging, Yvonne was chronisch moe. Omdat de onderzoeken in het medische circuit geen duidelijkheid gaven, is zijzelf op onderzoek uit gegaan. Door de verandering van haar voedingspatroon kon zij snel weer functioneren en is zij volop gaan studeren. Dit heeft geresulteerd in een vijftal boeken Bekijk de boeken en de Oerslank organisatie. Op dit moment is Yvonne directeur en hoofddocent bij het OPFG, een vernieuwende onderwijsorganisatie op het gebied van de leefstijlgeneeskunde. Wil je daar meer over weten? Neem hier een kijkje op de site van de opleiding
Yvonne van Stigt

Laatste berichten van Yvonne van Stigt (toon alles)