Regelmatig kom ik deze term tegen, uitgesproken door (niet zelden zichzelf geweldig vindende) professionals, die met deze uitdrukking willen aangeven dat de patiënt zichzelf (bewust of onbewust) ziek maakt om verantwoordelijkheid op welk vlak dan ook te ontwijken.

 

Je hoort het al, ik heb er moeite mee. Niet met die verantwoordelijkheid, maar wel met de manier waarop het wordt uitgesproken.

 

Net als met de term onderrapporteren (bij voedselrapportage). Alsof iedereen (bewust of onbewust) stiekem meer eet dan eigenlijk zou moeten. Misschien doen we het wel, dat kan best, maar van die term alleen al krijg ik jeuk.

 

Door de verantwoordelijkheid van het niet slagen van jouw aanpak bij de cliënt te leggen, hoef je namelijk niet naar de juistheid van de aanpak te kijken. (Want die aanpak is tenslotte wetenschappelijk ‘bewezen’ en dus de enige juiste).

 

De arrogantie die ik hoor in de zelfingenomen toon van de zelf superslanke en kerngezonde professional, die niet weet wat het is om ziek of dik te zijn, geeft mij koude rillingen. Lekker makkelijk dan om de verantwoordelijkheid voor het ziekzijn vooral bij de patiënt zelf te leggen. En weet je? Misschien is die patiënt ook wel zelf verantwoordelijk, maar is hij of zij niet in staat om die verantwoordelijkheid te nemen.

 

‘Het is lastig om een kritische zorgconsument te zijn met een hoofd vol spaghetti.” Dat schreef Asha ten Broeke onlangs in haar column. Dat dus. Helaas weet ik er zelf alles van. Been there, done that. En het doet nog steeds pijn, ook al is het mij wel redelijk gelukt om uit mijn eigen put te klauteren. Maar je wilt niet weten hoe moeilijk dat was en is.

 

We leven in een zogenaamd maakbare wereld waarin mensen die niet mee kunnen komen vaak worden afgeschilderd als lui of dom. “Ze kunnen wel veranderen, maar willen dat niet.”

 

Hele studies worden er gewijd aan hoe mensen te motiveren. Hoe krijg je ze zover dat zij vanuit zichzelf in beweging komen? Hoe werkt die intrinsieke motivatie?

 

Wie mijn blogs vaker leest weet al wel hoe ik hierover denk. Ik ben van mening dat er naast emotionele ook fysieke overlevingsstrategieën zijn die ons gedrag bepalen. Zo word je moe en heb je geen zin om te bewegen als je immuunsysteem overuren draait en ga je op zoek naar zoetigheid als je emotioneel uit de bocht vliegt. Dat is allemaal prachtig evolutionair geregeld.

 

Mijn mening is gebaseerd op empirie; veel ervaring met cliënten, in combinatie met kennis van de fysiologische processen in het menselijk lichaam. Maar dat maakt het nog geen wetenschappelijk feit (maar misschien wel waarheid).

 

Hoe verheugend is het dan wanneer je leest dat wetenschappers over de zelfde zaken nadenken. In een artikel  wat ik tegenkwam,  is het effect van ontstekingen op dopamine bekeken. Dopamine is de neurotransmitter die je in beweging brengt, focus geeft en zaken laat oppakken.

 

En wat blijkt?

 

De titel van de publicatie zegt al genoeg: “Can’t or Won’t? Immunometabolic Constraints on Dopaminergic Drive.”

Ofwel: Niet kunnen of willen? De invloed van het immuunsysteem op daadkracht.

 

Ik hoop echt dat er nu eens gekeken gaat worden naar het WAAROM. Waarom willen mensen niet veranderen, of KUNNEN ze dat misschien niet doordat de neurotransmitters uit balans zijn door ontstekingsprocessen?

 

Zeg nou zelf, heb jij zin om je boekhouding te gaan doen als je met griep in bed ligt? Of je mailbox eens flink op te schonen? Of je TODO lijst af te werken?

 

Nee toch?

 

Nou dan, dat is toch logisch? Je lichaam heeft dan gewoon andere prioriteiten. Datzelfde speelt dus ook bij (onbewuste) laaggradige ontstekingsprocessen (in de darm). Dan heb je dus ook geen puf om in beweging te komen.

 

Nee, mijn pleidooi voor een andere benadering is niet bedoeld als dekmantel om geen verantwoordelijkheid te nemen. Het gaat  er mij om  dat al die mensen die nu alleen al door het woord ziektewinst een schuldgevoel aangepraat krijgen, inzicht krijgen over de werking van het systeem.

 

Als je niet weet hoe het werkt, is het veranderen bijna niet te doen. Dat is ook precies de reden dat coaching vaak alleen tijdelijk helpt. Na verloop valt de meerderheid weer terug in oude gewoontes.

 

Dat is dus geen gebrek aan discipline!

 

In mijn boek Oerslank leg ik dit mechanisme ook uit. Je bent niet schuldig aan overgewicht, maar je blijft wel altijd verantwoordelijk voor je eigen lichaam.

 

Yvonne van Stigt, master in de klinische Psycho, Neuro, Immunologie

 

PS. Mocht je je aangesproken voelen? Natuurlijk weet ik dat er naast horken ook vele empathische professionals zijn die wel begrijpen hoe het zit.

The following two tabs change content below.
Yvonne van Stigt

Yvonne van Stigt

Yvonne van Stigt wordt als evolutionair gezondheidsdeskundige veel gevraagd als spreker voor congressen en lezingen. Zij is afgestudeerd in de klinische Psycho Neuro Immunologie aan de Universiteit van Gerona (Spanje). Meer dan 20 jaar geleden gaf haar eigen lichaam aan dat er iets niet goed ging, Yvonne was chronisch moe. Omdat de onderzoeken in het medische circuit geen duidelijkheid gaven, is zijzelf op onderzoek uit gegaan. Door de verandering van haar voedingspatroon kon zij snel weer functioneren en is zij volop gaan studeren. Dit heeft geresulteerd in een vijftal boeken Bekijk de boeken en de Oerslank organisatie. Op dit moment is Yvonne directeur en hoofddocent bij het OPFG, een vernieuwende onderwijsorganisatie op het gebied van de leefstijlgeneeskunde. Wil je daar meer over weten? Neem hier een kijkje op de site van de opleiding
Yvonne van Stigt

Laatste berichten van Yvonne van Stigt (toon alles)