Vroegkinderlijk trauma

In onze opleidingen besteden we veel aandacht aan vroegkinderlijk trauma, omdat een onveilige start van het leven grote gevolgen heeft voor de gezondheid tijdens de volwassenheid. Hierbij wordt niet alleen het zenuwstelsel, maar ook het immuunsysteem ‘getuned’ ofwel ingeregeld.

Volwassenen met zo’n onveilige start ervaren op latere leeftijd veel chronische aandoeningen zoals auto-immuunziektes, fibromyalgie, overgewicht en vele andere aandoeningen.

Aangeraden literatuur

Bessel van der Kolk en Peter Levine hebben hierover zeer toegankelijke boeken geschreven.

Kassandra Goddijns beschrijft in haar boek ‘Van taboe naar traumabewust’ het traumamodel van de Duitse psychotherapeut Franz Ruppert. Dit laatste boek wil ik van harte aanraden om inzicht te krijgen in je eigen overlevingsstrategieën.

Van onveiligheid naar veiligheid

Om chronische aandoeningen te kunnen helen is het van essentieel belang om de onveiligheid ten gevolge van trauma weer om te buigen naar veiligheid. Zolang die veiligheid er niet is, zal het zenuwstelsel en het immuunsysteem (over)alert blijven.

Wie mijn blogs gevolgd heeft, weet inmiddels dat ikzelf ook geworsteld heb met chronische aandoeningen en onbedoeld vroegkinderlijk trauma. Het is een hele reis geweest om inzicht te krijgen in de betrokken mechanismen en nog lastiger was het om ook daadwerkelijk dingen te veranderen.

De reis naar heling

Op mijn reis naar heling heb ik gedurende vele jaren verschillende therapieën gevolgd. Al die benaderingen hebben stuk voor stuk een beetje bijgedragen aan het helingsproces. Psychotherapie, EMDR, hypnotherapie, familieopstellingen, regressietherapie, lichaamswerk, EFT, innerlijke kindtherapie en waarschijnlijk nog wel meer varianten ben ik aangegaan om mijzelf (en dus ook mijn lichaam) veiligheid te kunnen laten ervaren.

Ik ben bij elke aanpak een stukje verder gekomen. Zo werkt dat in het bewustwordingsproces. En toch, was ik er nog niet.

Het laatste stapje

Dit voorjaar was ik (na jaren er omheen draaien) eindelijk zover dat ik het aandurfde om in te stappen in het Quaning program van Helma Lieberwerth.

Zij heeft lang geleden een revolutionaire coaching methode ontwikkeld. Deze methode werkt via het persoonlijk informatieveld, dat is een begrip wat door Lynn Mc Taggert wordt uitgelegd in haar boek Het Veld. Dat boek is overigens ook een aanrader.

In ieders persoonlijk informatieveld ligt de informatie opgeslagen die de basis vormt voor jouw gedrag, gedachten en overtuigingen.

Als je met een coach of therapie werkt aan het veranderen van gedrag en/of gedachten en overtuigingen, verander je daarmee niet automatisch de informatie in je persoonlijk informatieveld. Als de therapie stopt, en de veiligheid en het vertrouwen van de therapeut er niet meer is, dan zal die ongewijzigde informatie gewoon weer de bron zijn voor jouw gedachten en dus jouw gedrag.

Helma en ik kennen elkaar al zo’n 25 jaar en ik wist precies wat zij deed, maar iets in mij stribbelde tegen. Achteraf begrijp ik nu dat mijn interne poortwachter heel erg haar best gedaan heeft om mij vooral niet te laten veranderen. De oude informatie vanuit het trauma heeft voor het ontstaan van deze poortwachter gezorgd. Vandaar dat de poortwachter tegenstribbelde tegen veranderingen.

Alleen het veranderen van de oude informatie in mijn persoonlijk informatieveld zou de noodzaak tot tegenstribbelen opheffen en tevens de veiligheid creëren om mijn lichaam en geest tot rust te brengen.

Hoe gaat dat dan?

Helma gaat eerst uitgebreid met je zitten om je persoonlijke doelstelling op papier te zetten. Welke doelen wil je bereiken? Vervolgens maakt zij  gebruik van een ‘communicator’, een op quantum fysica gebaseerd elektronisch systeem. Zij maakt daarmee een scan van je informatieveld en stuurt vervolgens de juiste (door de communicator bepaalde) informatie naar jouw informatieveld. Daarnaast doe je wat simpele invuloefeningen en dat is het dan.

Het resultaat

Het was bijzonder om te ervaren om na een ogenschijnlijk simpele interventie al mijn oude thema’s nog eens tegen te komen. En ik was sprakeloos toen na twee weken al mijn oude triggers zomaar verdwenen waren. Voor het eerst in mijn leven voel ik mij veilig, ik ben in balans en de oude pijn is weg. Nu krijgt mijn lichaam pas echt de kans om te herstellen en dat is zichtbaar en voelbaar.

Ben ik dus in één keer van mijn trauma af?

Nou ja, zo simpel zal het wel niet zijn. Ik had natuurlijk al wel het een en ander aan voorwerk gedaan, maar dit was in elk geval voor mij het laatste zetje. Ik ben Helma heel dankbaar en blij dat ik dit heb mogen ervaren.

Helma leidt professionals op die je kunnen begeleiden in het program. Ben je professional coach, psycholoog of trainer? Dan kun je zelf ook met de methode gaan werken. Meer info vind je hier.

Yvonne van Stigt, master in de klinische Psycho, Neuro, Immunologie

Het bericht In één keer van je trauma af, kan dat? verscheen eerst op Oergezond.

Lipoedeem is een signaal

De mensen die mij volgen en veel van mijn blogs gelezen hebben, weten dat ikzelf sinds mijn 12e jaar ongeveer last kreeg van lipoedeem. Dat is een vervelende en pijnlijke vetophoping op de billen en dijen, waarvan men denkt dat het voornamelijk een hormonale oorzaak heeft.

Dat klopt, maar lipoedeem kent vele ‘oorzaken/factoren’ die het probleem doen ontstaan. In het afgelopen half jaar ben ik weer een laagje dieper gekomen in het vinden van de oorzaken, maar vooral ook in het oplossen van lipoedeem.

Ik ben inmiddels flink wat gewicht kwijt en gelukkig is dat vooral verdwenen op de plaatsen waar ik dat graag wilde. Dat is voor het eerst in mijn leven dat dit zo gelukt is.

Hoe heb ik dat gedaan?

Om te beginnen heeft de hele bizarre situatie in de wereld mij genoodzaakt om aan de slag te gaan met mijn vroegkinderlijk trauma. Dat is op een spectaculaire manier geheeld, maar daar vertel ik in een volgend blog meer over. Door het helen van dit trauma stond ik blijkbaar open voor nieuwe stappen, want daarna kwamen er nieuwe mensen en nieuwe inzichten op mijn pad.

In onze opleidingen geven we veel aandacht aan vroegkinderlijk trauma omdat zo’n trauma ook een enorm effect heeft op de programmering van het immuunsysteem.

Door de onveiligheid in de vroege jeugd wordt niet alleen je zenuwstelsel super alert, maar ook je immuunsysteem wordt overalert en dan helaas maar op één manier.

Het immuunsysteem behoort je lichaam te beschermen tegen ‘beestjes’ die zich binnen en buiten de cel kunnen bevinden.

En door zo’n trauma focust het immuunsysteem zich juist vooral op alles aan de buitenzijde, maar alles wat zich in de cel kan verstoppen wordt een beetje vergeten.

Wat zijn de gevolgen?

Je ziet in zo’n geval opmerkelijk veel allergische reacties, alsof het immuunsysteem iets te alert is. Maar iets wat je pas veel later merkt zijn de gevolgen van intracellulaire infecties met virussen en bacteriën die zich verstoppen in de cellen.

Deze infecties vragen veel energie van het immuunsysteem, maar daar ontbreekt het aan slagkracht om de infecties op te ruimen. De gevolgen van die infecties zijn gewoonlijk van chronische aard, er ontstaan de zogenaamde laaggradige ontstekingen.

Hoe los je die infecties op?

Het grote probleem van dit soort infecties is dat je niet weet wat zich allemaal verstopt heeft en dat de gebruikelijke therapieën de ‘beestjes’ maar moeilijk kunnen opruimen.

In het afgelopen half jaar ben ik mij nog meer gaan verdiepen in de frequentietherapie en dat blijkt voor mij (na alles wat ik al gedaan heb) de volgende sleutel te zijn om die laaggradige ontstekingen en vervolgens mijn lipoedeem te verbeteren/genezen.

Het voert te ver om daar nu dieper op in te gaan, want je begrijpt dat dit niet het enige puzzelstukje is wat moet worden opgelost.

Lesdag professionals

Bij het OPFG organiseren we op 26 november 2021 een lesdag voor HBO+ professionals, waarin we hier ook alles over gaan vertellen. Daarna volgt in de eerste helft van 2022 voor de professional een module frequentietherapie, gegeven door nieuwe, maar zeer ervaren docenten.

Meer informatie over de masterclass lipoedeem vind je hier. Om zoveel mogelijk behandelaars op te leiden, nodigen we ook behandelaars uit die zich al bezighouden met frequentietherapie. Zo creëren we een groot netwerk voor al die vrouwen die vastlopen in hun genezing.

Online cursus consumenten

Op dit moment wordt er achter de schermen hard gewerkt aan een online cursus voor vrouwen die zelf vast aan de slag willen om lipoedeemklachten te verminderen. We zullen daarover later meer naar buiten brengen.

Yvonne van Stigt, master in de klinische Psycho Neuro Immunologie

Het bericht De diepere lagen van het ontstaan van lipoedeem verscheen eerst op Oergezond.

Dit stond er in het AD:

Het ministerie van Volksgezondheid vindt dat de tijd nog niet rijp is voor een nieuw vitamine D advies. ,,Om al het corona-gerelateerde onderzoek in Nederland – en wereldwijd – goed te begrijpen, heeft minister De Jonge een Adviespanel met onafhankelijke experts ingesteld dat adviseert over kansrijke, innovatieve behandelingen voor COVID-19. Dit panel is ook gevraagd om te adviseren over Vitamine C en Vitamine D’’, verklaart de woordvoerder van de minister. ,,Wij kijken uit naar de resultaten van die onderzoeken. Het adviespanel ziet nu nog geen aanleiding om richtlijnen in te stellen voor vitamine suppletie.’’

Vaccinaties kunnen zonder de normale onderzoeken heel snel op de markt gebracht worden en misschien zelfs verplicht worden, maar voor een advies over vitamine D is er meer onderzoek nodig. Weet de minister wel hoeveel bewijs er is over de werking van vitamine D? Dit is toch niet meer uit te leggen?

Ik herken die boosheid. Ik herken het gevoel dat je weet dat er oplossingen zijn die aan de kant geschoven worden.

Ik ben eigenlijk al jaren boos en gefrustreerd over het feit dat er bergen met wetenschappelijk onderzoek zijn over alle mogelijkheden die er zijn om mensen te genezen, maar die allemaal van tafel geveegd worden omdat het ‘niet bewezen’ of ‘alternatief’ of ‘kwakzalverij’ zijn. Oplossingen die niet eens bekeken worden omdat de mensen die aan het roer zitten, besloten hebben om de andere kant uit te kijken.

Ik ben ook boos dat mensen die kritisch nadenken geframed worden. Dat die mensen viruswappies genoemd worden zonder dat er naar de inhoudelijke argumenten geluisterd wordt. Ik ben ook boos dat ik door anderen gezien word als asociaal omdat ik door een PTSS geen mondkapje draag. En dat terwijl juist onze beroepsgroep al decennialang de mensen die vastlopen in de reguliere geneeskunde de regie over hun gezondheid teruggeeft.

Het is dan ook vreselijk frustrerend om te zien dat de macht en het geld van de grote bedrijven er uiteindelijk voor zorgt dat onze maatschappij nu naar de afgrond geduwd wordt.

Het is ook om van uit je vel te springen, maar lost het iets op?

Je hoort vaak dat mensen zeggen dat boos worden niets oplost, dat het alleen maar frustratie oplevert waar je jezelf mee hebt. Toch denk ik dat boos worden niet alleen negatief is.

Boosheid geeft kracht. Kracht en power om in de liefde te blijven en zo dingen te veranderen.

Zou het nu niet eens tijd worden dat we de boosheid die we in ons hebben, op een positieve manier gaan inzetten? Dat we nu de gelatenheid omdraaien naar power om dingen te veranderen?

Ik bedoel daar niet mee dat we agressief moeten worden en de liefde moeten vergeten, maar juist dat er nu een streep getrokken wordt. Dat we nu met zijn allen aangeven dat de grens bereikt is.

Het bericht Boos verscheen eerst op Oergezond.

Ben jij verantwoordelijk voor je eigen gedrag? Of is onze regering verantwoordelijk voor het toestaan van het promoten van ongezonde voedings- en genotsmiddelen?

Ben jij verantwoordelijk voor het besmetten van familieleden met een griepvirus als je geen vaccin ontvangen hebt? Of is de arts die je kind gevaccineerd heeft verantwoordelijk voor de vaccinatieschade bij jouw baby?

Kunnen we mensen die hun immuunsysteem onderhouden en vertrouwen verantwoordelijk stellen voor de gezondheid van anderen? Of kunnen we hen die dat niet doen verantwoordelijk stellen voor de overbelasting van ons zorgsysteem?

Hmm, lastige vraagstukken vind je niet?

Wie is er eigenlijk verantwoordelijk voor de mismatch tussen ons evolutionair bepaalde menselijke ontwerp en de huidige maatschappij? Kun je daar wel iemand verantwoordelijk voor stellen?

Kun je wel stellen dat mensen die zich niet willen vaccineren, (maar wel heel gezond leven en daarom misschien niet in de risicogroepen vallen, of die heel gezond leven en desondanks toch in de risicogroepen vallen) verantwoordelijk zijn voor het verspreiden van een virus?

Kun je die mensen dan uitsluiten van de maatschappij en zelf laten opdraaien voor de kosten indien ze wel ziek worden?

Hoe zou het zijn als we dit ook zouden doen met mensen die roken, of mensen die alcohol drinken?

Wat zou er gebeuren als we dit zouden doen met alle mensen met leefstijlgerelateerde aandoeningen?

Ik schrik enorm van de ethische glijbaan waar we ons nu op bevinden, ook al begrijp ik heel goed dat de angst waarin we nu gevangen zitten onze neocortex (ofwel ons nuanceringsvermogen) uitschakelt.

Ik hoop echt dat er iemand opstaat die gaat uitleggen dat we nu niet goed kunnen nadenken. Dat er in de politiek iemand zo alert is om te laten zien dat we nu in een paniekmodus zitten en dat paniek onze neocortex uitschakelt.

Ik hoop echt dat onze regeringsleiders weer terug kunnen keren naar de kalmte en dus geen onherstelbaar beschadigende beslissingen nemen waar hele bevolkingsgroepen aan onderdoor gaan.

Gelukkig ben ik hoopvol gestemd. De huidige paniek zal een keer verdwijnen en dan zullen we gaan inzien dat niet alles zwart-wit is. Dat mensen die roken, snoepen en drinken, dit niet doen uit een soort luiheid of gemakzucht, maar dat daar iets onder zit.

We zullen gaan zien dat ons gedrag onder de huidige maatschappelijke omstandigheden volstrekt normaal is.

Er zal een dag komen dat we gaan begrijpen dat mensen die op zoek gaan naar zoete, zoute en vette voedingsmiddelen bij stressvolle situaties, dit doen omdat we daar evolutionair gezien de meeste energie uithalen. We zijn daarvoor geprogrammeerd, gewoon omdat je in tijden van gevaar moet pakken wat je pakken kunt. Je wist tenslotte nooit of er in de toekomst nog iets te eten was.

Er komt een dag dat we gaan begrijpen hoe het lichaam ontworpen is, dat we automatisch op zoek gaan naar genotsmiddelen om stress te reduceren wanneer deze ‘verleidingen’ makkelijk voor het grijpen liggen.

De wereld om ons heen past dus niet meer bij het oorspronkelijke ontwerp! Zou het niet verstandiger zijn om daar eerst eens naar te kijken?

Yvonne van Stigt, master in de klinische Psycho, Neuro, Immunologie

PS Wie alvast zijn verantwoordelijkheid voor zijn of haar gezondheid wil nemen, kan op deze site handige boeken vinden die je daarbij op weg helpen. Maar er is niemand die zegt dat dit makkelijk is.

Het bericht Verantwoordelijk verscheen eerst op Oergezond.

Zou het niet heel logisch zijn om deze vraag eens te stellen? Waarom willen bijvoorbeeld vele zorgmedewerkers zich niet laten vaccineren met dit nieuwe vaccin? Weten zij iets meer dan de gemiddelde Nederlander waardoor zij terughoudend zijn?

Eerlijk gezegd denk ik dat veel mensen die opgeleid zijn om wetenschappelijke studies te lezen (en die zich verdiept hebben in de materie) wel terughoudend zijn om zich zomaar even te laten vaccineren met een middel waarvan we de echte effectiviteit en de lange termijn effecten nog niet kennen.

Ik begrijp dat ook wel. Zelf ben ik geen antivaxer, maar ik ben zeker kritisch. Moeten we een minister op zijn blauwe ogen geloven als hij zegt dat de vaccins helemaal veilig zijn?

Zou jij een auto kopen van een autoverkoper die zegt dat zijn pareltje helemaal veilig is, zonder daarvoor een bewijs te zien?

Ik schrik daarom van de mensen die roepen om een vaccinatiedwang, het uitsluiten van mensen om te kunnen reizen, geen theaterbezoek meer of niet meer naar een restaurant. Hebben zij zich wel eens afgevraagd waarom anderen terughoudend zijn, of zien zij hen als pure egoïsten?

Is het geen teken van zwakte als je dwang nodig hebt om mensen te ‘overtuigen’?

Met een goed verhaal en overtuigend bewijs van effectiviteit en veiligheid is er toch helemaal geen dwang nodig? Dan staan mensen in de rij.

Een alternatieve strategie is natuurlijk om kritische mensen als complotgekkies of antivaxers weg te zetten.  Via framing creëer je polarisatie en steun voor het beoogde plan.

Is dat wat wij mensen willen, polarisatie?

Ik kan alleen maar gissen naar de onderliggende motieven en dat doe ik dus liever niet. Ik zie echter wel dat onze regering in een tunnelvisie terechtgekomen is en daar ook niet meer uit komt. Ook al schrijven kritische deskundigen alternatieve plannen en wordt de roep om een open discussie steeds luider, de vaccinatietrein van Hugo de Jonge dendert door.

Wat nu?

Realiseer je dat je (in tegenstelling tot een medicijn) een ingespoten vaccin niet meer ongedaan kunt maken. Eenmaal in je lichaam gaat je immuunsysteem reageren, hopelijk op een gezonde manier en ben je beschermd tegen het virus. Maar wat als jouw lichaam nu anders reageert dan anderen? Weten we daar al iets van?

Ik denk het niet, daar zijn de testfases nog te kort voor.

Lees je dus goed in over dit onderwerp.

Maak een goede afweging voor jezelf, maar oordeel niet over anderen die andere afwegingen maken.

Realiseer je dat we allemaal zelf mogen beslissen wat we met ons lichaam doen. Dat gaat over lichamelijke integriteit. Je mag zelf beslissen of je goed voor je lichaam zorgt met gezonde voeding of dat je elke dag fastfood eet. Daar heeft niemand iets over te zeggen.

Je mag zelf bepalen of je rookt of niet, of je veel of weinig beweegt, of dat je een vaccin neemt. Die vrijheid is een grondrecht.

Zelf zou ik ook graag weer reizen en restaurants willen bezoeken, maar ik laat me hiervoor niet manipuleren. Ik wacht nog even af, in elk geval tot de effectiviteit en de veiligheid gegarandeerd kan worden (als dat ooit helder wordt). Tot die tijd houd ik rekening met kwetsbaren en vertrouw ik op mijn immuunsysteem en op alle preventieve maatregelen waarmee ik de afgelopen 25 jaar mijn lichaam altijd overeind gehouden heb.

Ik wens je wijsheid.

Yvonne van Stigt, master in de klinische Psycho, Neuro, Immunologie

Het bericht Waarom wil niet iedereen een prikje? verscheen eerst op Oergezond.

Het idee dat ons grootste orgaan (de huid) van binnenuit opgebouwd en onderhouden moet worden, is helaas vaak nog een brug te ver. De invloed van wat je in je mond stopt en het ontstaan van lichamelijke klachten (en dus ook huidklachten) wordt in opleidingen voor professionals zelfs gewoon nog ontkend. Het is daarom voor huisartsen en dermatologen niet gebruikelijk om bij huidklachten eerst eens naar het voedingspatroon te kijken.

Ook schoonheidsspecialisten leren wel heel veel over allerlei technieken en huidproducten, zoals peelings die zorgen voor een aanmaak van een nieuwe huid of stimulerende technieken die de huid aanzetten tot herstel, maar heel weinig over de relatie tussen voeding en de huid.

En dat terwijl we weten hoe groot de invloed van je leefstijl is om je huid gezond te houden. Passende voeding is essentieel voor een gezonde huid. Galbulten en urticaria zijn immers gerelateerd aan voedingsallergieën. De onderzoeken over de invloed van het microbioom op de huid liggen voor het oprapen. En verstokte rokers weten uit ervaring wat roken met de huid doet. Wie structureel te weinig eiwitten binnen krijgt, zal ook met anti-rimpelbehandelingen geen mooi glad velletje krijgen.

Een gezonde huid komt van binnenuit!

Is het dan niet vreemd dat we daar geen mensen in opleiden?

Zouden huidprofessionals die invasieve technieken loslaten op de huid eigenlijk niet moeten weten welke nutriënten extra nodig zijn om de huid op te bouwen? Hoe kun je nu een huid herstellen zonder de juiste bouwstoffen? Zou het niet slim zijn als zij leren hoe je met leefstijlveranderingen de huid kunt beïnvloeden?

En zou het niet geweldig zijn als je als huidprofessional weet hoe je acne en psoriasis kunt beïnvloeden met voedingsaanpassingen en/of suppletie? Dat je met een simpel voedingsadvies al spectaculaire verbeteringen kunt zien? Of dat je weet welke voedingsstoffen de huid tekort komt bij specifieke huidklachten?

Zouden je cliënten niet heel gelukkig worden als ze definitief van die hardnekkige eczeemklachten af kunnen komen? Is het niet geweldig als je jouw cliënten niet alleen van ouderdomswratjes af helpt, maar meteen ook een bijdrage levert aan hun totale gezondheid?

Speciaal voor huidprofessionals hebben we bij het OPFG een geweldige specialisatieopleiding waar je wel leert hoe je huidklachten van binnenuit kunt aanpakken. De vierde editie van deze opleiding start in januari van 2021. De groep die nu bijna examen doet, vindt het jammer dat hun opleidingsjaar er bijna op zit. Zij zijn dolblij met alle nieuwe en toepasbare inzichten.

Ik moet je wel waarschuwen, wie eenmaal kennis gemaakt heeft met de nieuwste orthomoleculaire leefstijlinzichten kan niet meer terug. Je raakt echt besmet met het virus; je wilt steeds meer kennis verzamelen.

Voor de huidprofessional met lef hebben we nog plaats in januari, maar wacht niet te lang; vol=vol.

Yvonne van Stigt, master in de klinische Psycho, Neuro, Immunologie

Het bericht Een gezonde huid komt van binnenuit verscheen eerst op Oergezond.

Ons oerbrein had in de oertijd geen capaciteit en tijd om te beargumenteren of een onbekende veilig of onveilig was. Dat oerbrein moest razendsnel kunnen bepalen welke strategie er gekozen moest worden om te kunnen overleven. Dat gebeurde en gebeurt continu totaal onbewust, gestuurd door ons primitieve brein.

Ons brein reageert dus automatisch op bepaalde kenmerken; lichaamslengte, de vorm van het gezicht, lichaamsgeur, de houding, de intonatie van de stem en de blik in de ogen. Maar dat is niet alles. Al die kenmerken van anderen worden samen met eventuele positieve en negatieve ervaringen en observaties opgeslagen en in een hokje geplaatst.

Dat in hokjes plaatsen maakt het makkelijker om snel te kunnen bepalen wie je vrienden of vijanden zijn. Je hoort door dit gedrag makkelijker bij een groep (wat veiligheid oplevert), maar dat werkt automatisch polariserend tegenover de mensen die niet bij de groep horen.

Herken je dit ook?

Voetbalsupporters van grote clubs kunnen elkaar naar het leven staan, alleen op basis van het feit dat zij fan zijn van een bepaalde club. Er zijn al eeuwen godsdienstoorlogen op basis van een geloofsovertuiging. Iedereen die anders denkt of een ander geloof belijdt, werd en wordt nog al te vaak gezien als vijand.

We zien hetzelfde nu gebeuren in de Corona tijd. Voor en tegenstanders van de maatregelen framen elkaar. Complotgekkies, viruswaanzinnigen en schapen zijn termen die over en weer gebruikt worden.

Politici en kritische artsen die vragen stellen over de maatregelen worden schamper te woord gestaan. Het stellen van vragen of het geven van interviews voor het ‘verkeerde’ medium kan al voldoende zijn om niet meer naar de inhoud te luisteren. Als een politicus eenmaal een foute uitspraak doet, blijft dat voor de rest van zijn leven bij de mensen hangen.

Eens een dief, altijd een dief.

Hoe gaan we hier nu mee om?

Het kost heel veel moeite om tegen deze onbewuste neiging in te gaan, zeker bij een gebrek aan veiligheid in en buiten jezelf. Juist in de huidige onveilige tijd zie je dan ook de polarisatie ontstaan. Wie een basisveiligheid in zichzelf heeft, kan hier veel beter mee omgaan. Want die heeft minder behoefte om die veiligheid van buitenaf te bevechten. Die basis voor die innerlijke veiligheid wordt gelegd in de eerste 1000 dagen van het leven. In deze periode leggen we de basis voor een emotioneel stabiel en lichamelijk gezond leven.

Dat houdt in dat alles wat een goede start van het leven in de weg staat grote gevolgen kan hebben voor het latere leven. Een veilig nest (met een goede moederhechting in de vroege jeugd) vormt de basis voor een samenleving waarin we elkaar zonder vooroordelen tegemoet kunnen treden. Gelukkig is er nog een heleboel mogelijk om jezelf te helen na een slechte start in het leven.

Yvonne van Stigt, master in de klinische, Psycho, Neuro, Immunologie

Het bericht Waarom wij framen en in hokjes stoppen verscheen eerst op Oergezond.

Op het moment dat de regering zich besefte dat er een ‘killervirus’ in Nederland gearriveerd was, ontstond er paniek. Die paniek was gebaseerd op de beelden en informatie uit het buitenland. Dat is op zichzelf niet gek. Iedereen, dus ook zij die Nederland door de storm heen moeten loodsen, voelt op zo’n moment angst of paniek. Dat kan niet anders, ook al lijk je koelbloedig en kalm aan de buitenkant, je brein geeft stresssignalen af en gevoelens van angst en paniek. Zo werkt de biologie.

Hoe werkt die biologie?

Angstaanjagende beelden die via ons netvlies binnenkomen, zorgen ervoor dat er een stressreactie op gang komt in ons brein. Dat zet ons systeem aan en er wordt adrenaline geproduceerd om te kunnen vechten of vluchten. Als dat niet kan zal de mens bevriezen. De vecht- of vluchtreactie was niet goed mogelijk gedurende een lockdown, dus is een groot deel van de bevolking ‘bevroren van angst’. Nu zal je misschien zeggen dat dit voor jou niet gold, maar ik vermoed dat heel veel mensen denken dat zij niet angstig zijn, maar dat zij door de adrenaline die vrijgemaakt werd de angst niet voelden.

Want dat is wat adrenaline bij iedereen doet.

1. Adrenaline verdooft het gevoel, maar ook de pijn.
2. Het verhoogt de bloeddruk en de bloedglucose.
3. Het zorgt ervoor dat je super gefocust en minder empathisch bent.
4. Adrenaline geeft je minder nuanceringsvermogen.
5. Het zorgt ervoor dat je anderen niet ‘hoort’, dat je in een tunnelvisie terecht komt.
6. Adrenaline vergroot de pupillen om beter te kunnen zien.
7. Het zorgt ervoor dat je veel energie krijgt om lang door te gaan.
8. Adrenaline wordt gemaakt uit dopamine, waardoor je bij veel stress minder dopamine overhoudt.
9. Het maken van stresshormonen is altijd prioriteit, je verbruikt daarbij veel nutriënten.
10. Het afbreken van stresshormonen vraagt veel van je lichaam.

Zoals je kunt zien is adrenaline geen hormoon om lang te produceren. Op de lange termijn sloopt het je systeem.

Vanuit het werkingsmechanisme van adrenaline is veel van ons gedrag (maar ook dat van onze regeringsleiders) herkenbaar en verklaarbaar. Het is dus volkomen logisch dat mensen in tijden van stress vasthouden aan hun overtuigingen.

Maar hoe komen we eruit?

Normaal gesproken maken we maar kort adrenaline aan, omdat de stof endorfine de stressreactie snel kan beëindigen. Endorfine wordt aangemaakt door te bewegen (vluchten en vechten is tenslotte beweging), maar ook door te lachen, te zingen en te knuffelen. Bij bevriezing zal dat niet lukken.

Als endorfine de stressreactie beëindigt, hebben we nog maar een kleine hoeveelheid van het tweede stresshormoon cortisol nodig om een lange termijnoplossing te vinden. Wanneer je de lange termijn oplossing gevonden hebt, kan de stressreactie beëindigd worden.

In de huidige situatie is er een aantal zaken die het evolutionair ontworpen stresssysteem in de war brengen.

1. Vanuit een ‘freeze’ kun je moeilijk endorfine maken. Bewegen, lachen, zingen, dansen, knuffelen en elkaar ontmoeten zijn dan de manieren om dan alsnog endorfine te kunnen produceren. Maar dat zijn nu precies de zaken die nu niet toegestaan zijn. Vooral joggen of hardlopen zou nu een effectieve methode zijn om op een gezonde manier van de stress af te komen. Maar dat is niet voor iedereen weggelegd.
2. Wie geen endorfine kan maken, gaat bijna als vanzelf op zoek naar exorfinen. Dat zijn stoffen die een vergelijkbaar (maar veel korter) effect op ons stresssysteem hebben als endorfine. Denk hierbij aan troostvoedsel, nicotine, drugs of andere verslavende middelen.
3. Er zijn mensen die niet meer voldoende cortisol produceren om een lange termijnoplossing te kunnen vinden. Zij moeten daarom doorgaan op adrenaline. Dat zijn de mensen die al voor deze huidige crisis met chronische stress te maken hadden, of door bijvoorbeeld een ‘early life stress’ situatie al geprogrammeerd waren voor een hyperalertheid. Maar ook ontstekingsprocessen kunnen de cortisolproductie van de bijnier verminderen. Doorgaan op adrenaline kun je wel een aantal jaren volhouden, maar er komt een moment dat het systeem dat niet meer trekt. Dat noemen we dan een burn-out.

De biologie van de oplossing

Vanuit de biologie van de mens bekeken is de huidige crisis een uitdaging om op te lossen. Door het ontstaan van tunnelvisie bij degenen die de maatregelen (die geen rekening houden met de natuurlijke stressreductie mogelijkheden van de mens) bedenken, ontstaan er verschillende groeperingen in de bevolking. Mensen die in de ‘freeze’ gekomen zijn en die door de stress in een tunnelvisie blijven volharden. De groep die in staat is te blijven nuanceren is helaas in de minderheid.

Hoe komen we uit de crisis als ook regeringsleiders met adrenaline beslissingen nemen? Kunnen zij dan nog wel lange termijn oplossingen bedenken?

Vanuit de biologie van de mens is eigenlijk maar één weg uit. We komen eruit door niet meer te kijken en luisteren naar angstaanjagende berichten via de media. Richt je vooral op je eigen omgeving. Vanuit  ons oerontwerp zijn we nu eenmaal niet ontworpen om de angst van de hele wereld te verwerken. En we beëindigen de stressreactie door samen te lachen, dansen, zingen, knuffelen en vooral zoveel mogelijk te bewegen. Pas dan ontstaat er ruimte om een strategie te bedenken om de huidige crisis op te lossen.

Yvonne van Stigt, master in de klinische, Psycho, Neuro, Immunologie

Het bericht De biologie van een crisis verscheen eerst op Oergezond.

Die achtbaan zie ik terug in de reacties op mijn tijdlijn. Daar ontstaan heftige discussies tussen mensen, soms zelfs zo erg dat ik reacties moet verwijderen.

Wat zegt dat eigenlijk over onszelf, dat we gaan schelden, boos worden en van elkaar vervreemd raken?

De één vergelijkt een minister met Hitler en de ander wordt daar woedend om. Wat voor de een alle fatsoensnormen overschrijdt, is voor de ander de normaalste reactie van de wereld.

Waarom reageren we zo? Wat raakt ons zo?

Wanneer we geraakt worden reageren we allemaal op basis van onze eigen, oude overlevingsstrategieën.

Gebeurtenissen in de kinderjaren worden in de huidige situatie getriggerd, dan kun je feller of boze reageren dan anders. Als je bijvoorbeeld als kind klem gezeten hebt in een gezin waar je gedwongen werd dingen te doen die je niet wilde, kan het zijn dat je meer behoefte hebt aan autonomie.

Zo kan het ook zijn dat je juist in je jeugd veiligheid kreeg van een ouder die je alles uit handen nam, waardoor je nu veel vertrouwen hebt in regeringsleiders.

De basis voor je vertrouwen in mensen, de behoefte aan autonomie, de manier waarop jij veiligheid kunt ervaren of de mate van zelfvertrouwen vind je in je jeugdervaringen. Deze zijn uiteindelijk bepalend voor je manier van reageren in het latere leven.

Deze crisis vraagt extra veel van ons, we worden uitgedaagd om eens goed in de spiegel te kijken. En dat is niet zo makkelijk.

Hoe doe je dat?

Wanneer je eenmaal weet waarom je reageert zoals je doet, kun je dit gedrag veranderen. Maar daar is inzicht voor nodig.

Zelf werd ik in de crisis bijzonder geraakt door het feit dat ik straks gedwongen wordt om dingen te doen die ik niet wil, dat ik een mondmasker moet dragen terwijl mij dat terugbrengt bij mijn amandeloperatie op 2 jarige leeftijd. Maar ik ontdekte ook dat door de huidige omstandigheden er nog een traumatische gebeurtenis wakker werd.

Als 4 jarige heb ik het eerste half jaar op de kleuterschool mijn mond niet open gedaan. Mijn omgeving begreep dat niet, ik was gewoon een kind met een kop erop, want ik kon heus wel praten. In situaties waarin kinderen zich niet vertrouwd en veilig voelen, praten zij niet. Kinderen blokkeren als het ware door de angst, waardoor ze niet kunnen spreken. Dat heet selectief mutisme.

Achteraf heb ik nu begrepen wat er aan de hand was.

Ik heb nog een levendige herinnering aan de aanleiding voor mijn gedrag, zo levendig dat dit toch wel echt duidt op een traumatische ervaring. Als kind ben ik op dat moment bevroren, verstijfd of misschien wel ‘eruit gestapt’. Juist nu, tijdens de huidige gebeurtenissen werd dit oude ‘trauma’ wakker.

Waarom vertel ik dit?

Door de huidige crisis heb ik dus de kans gekregen om een stukje van mijzelf te helen. Wanneer je de oude patronen herkent en kunt koppelen aan vroegere gebeurtenissen krijg je inzicht en vooral rust. Er valt iets van je af als je beseft dat bepaald gedrag nu niet meer nodig is. Je ‘reset’ als het ware je systeem, het oude gedrag zoals boos worden, bevriezen, anderen kleineren of je in de hoek laten drukken is niet meer nodig.

De crisis heeft dus niet alleen maar negatieve kanten. Deze periode kan ook helend werken en ons allemaal de kans geven om oude patronen te doorbreken, het is een kans om te transformeren. Wie die kans grijpt komt sterker uit de achtbaan.

Yvonne van Stigt, master in de klinische Psycho, Neuro, Immunologie

Het bericht De achtbaan verscheen eerst op Oergezond.

We hebben in de afgelopen 75 jaar in het grootste deel van Europa na een heftige oorlogstijd onze wereld weer kunnen opbouwen met behulp van technologie, chemie en wetenschap. We zijn met een snelheid die in de evolutie nog nooit eerder is voorgekomen, terechtgekomen in een mismatch tussen een welvaartsmaatschappij en het originele ontwerp van de mens.

Laat dat even doordringen.

Van een maatschappij met weinig welvaart en veel lichamelijke beweging zijn we in zeer korte tijd terechtgekomen in een maatschappij met overvloed, veel stress en een veelal zittend bestaan. De huidige jeugd vindt het normaal om een supermarkt in te lopen om direct aan hun snaaibehoeftes te voldoen. Zij hebben geen idee dat hun grootouders nog opgroeiden met een boterham met tevredenheid of schuifkaas.

Kan het originele menselijke ontwerp die overvloed nog wel aan?

Ons lichaam heeft een aantal oude systemen om op problemen en uitdagingen te reageren. Zo hebben we een energieregulatie systeem, een stressregulatie systeem en een immuunsysteem. Maar we hebben bijvoorbeeld geen systeem om te kunnen dealen met een overvloed aan snelle suikers, een passief bestaan, WIFI straling, of een systeem wat genetische manipulatie vanuit ‘vaccins’ kan behappen. Simpelweg omdat we in de oertijd die systemen nog niet nodig hadden. Kunnen we als zoogdiersoort nog wel omgaan met deze nieuwe leefomstandigheden?

Heb je daar ooit over nagedacht?

Wat doen we ons lichaam aan? Weten we eigenlijk wel wat de gevolgen van alle nieuwe ontwikkelingen op de lange termijn zullen zijn?

We rennen van hot naar her, stoppen ons lichaam vol met zoetigheid en medicijnen om overeind te blijven, we slapen te kort, we ademen vervuilde lucht in en we  bewegen zo min mogelijk.

Hoe lang dacht je dat we dit kunnen volhouden?

We staan nu op het punt dat we zullen moeten gaan nadenken of we willen doordenderen in de ‘maakbare’ wereld vol technologische en chemische oplossingen van de zogenaamde tekortkomingen van het menselijk lichaam. Of dat we een stap terug gaan doen en ons realiseren dat al die ontwikkelingen ons wel veel gebracht hebben, maar dat de kloof tussen de wereld waarin wij leven en de mogelijkheden van de mens steeds minder te overbruggen is.

Waar zijn we in beland?

Het lijkt dus wel alsof we nu op onze vingers getikt worden door een nieuw virus. Een virus wat voor gezonde mensen niet veel klachten geeft, maar voor zeer oude mensen en mensen met ‘onderliggend lijden’ fataal kan zijn.

Wat is dat onderliggende lijden dan? Zijn dat niet over het algemeen leefstijl gerelateerde aandoeningen? Eh, vaak wel (dus niet altijd).

Is dat verwijtbaar?

Nee, toch niet.

Ik vind het te makkelijk om met de vinger te wijzen naar de mensen die lijden aan leefstijl gerelateerde aandoeningen. Het is namelijk niet zo simpel dat je mensen de schuld kunt geven voor hun leefstijlkeuzes.

Voor velen is leefstijl geen keuze.

Wie in armoede leeft, zal in de westerse samenleving weinig mogelijkheden hebben om voor een gezonde leefstijl te kiezen. Maar ook voor wie niet in armoede leeft is de gedachte dat iemand bewust verkeerde keuzes maakt onterecht.

Ons lichaam is namelijk uitgerust met overlevingsstrategieën, het brein neemt vanzelf het roer over als er gevaar dreigt. Zo zal jouw brein in tijden van chronische stress vanzelf de behoefte aan zout en vet vergroten. De bijnier heeft juist in zo’n periode meer zout en vet nodig. Dat merken heel veel mensen aan een lage bloeddruk (die meestal juist als gezond gezien wordt).

Bij chronische laaggradige ontstekingen zal het lichaam (door het brein gestuurd) op zoek gaan naar snelle koolhydraten, ofwel zoetigheid.

Als dan die vette, zoute en zoete producten bij bergen opgestapeld liggen in de supermarkten moet je van goede huize komen om die verleiding te weerstaan.

De groep mensen die (misschien al eerder geconfronteerd met de fysieke grenzen) op zoek gegaan is naar een andere leefstijl dan hetgeen ons door de industrie en overheden wordt voorgespiegeld, zijn diegenen die roepen om verandering en bewustwording. Zij vinden het heel moeilijk om te zien dat je in het ziekenhuis kunt ontbijten met een witte boterham met chocoladevlokken, dat scholieren lunchen met croissantjes en red bull en dat er in pretparken wel volop fastfood, maar geen salade te krijgen is.

Nog schokkender is het voor hen om te horen dat artsen wel medicijnen blijven voorschrijven, maar hun patiënten geen passend voedingsadvies meegeven.

De ziekenhuizen stromen vol met (over het algemeen) mensen met diabetes, hart- en vaatziekten en kanker. Die mensen zijn het slachtoffer van onze maatschappij, maar hoeven dat niet te blijven.

Wie zich bewust wordt van de mismatch, zal op zoek gaan mogelijkheden om wel goed voor zichzelf te zorgen. Maar dat valt niet mee als je in armoede leeft en jezelf staande moet houden in een wereld vol verleidingen.

De koek is dus op, ook letterlijk. We zullen echt iets moeten veranderen.

Waar beginnen we?

Gedragsveranderingen krijg je alleen voor elkaar als er een noodzaak is voor die verandering. Is deze crisis nu wel voldoende noodzaak om de verandering in te zetten?

We kunnen met kleine stapjes echt al veel bereiken.

De overheid, de industrie en de consument zullen hierin allemaal hun steentje moeten bijdragen. Ik heb de indruk dat alle drie de partijen nu bij elkaar in de tang zitten. De overheid wil niet tegen de industrie ingaan, vanwege belangen, daardoor krijgt de consument van de industrie niet de juiste informatie en prikkels. (Ik hoor overigens veel te weinig van het Voedingscentrum in deze crisis.)

Als wij, consumenten, het heft in eigen hand nemen, kan er bottom-up een sterke roep komen om eerlijke voorlichting en gezonde producten.

Heel moeilijk hoeft dat niet te zijn. Laten we maar eens beginnen door eerlijk naar onze eigen gewoonten kijken: is het wel zo handig om een peuter dagelijks een chocoladecroissantje als ontbijt te geven? Besef je jezelf dat ontbijtgranen gewoonlijk bol staan van de suikers? Is het mogelijk om kinderen op school te laten trakteren met gezonde snacks in plaats van chips of cup cakes? Moeten we gezelligheid wel koppelen aan het eten van troostvoedsel? Is het zo moeilijk om meer groenten aan ons voedingspatroon toe te voegen? Of zullen we eens beginnen met zelf koken met verse producten in plaats van kant- en klaarproducten?

Maar ook de industrie kan met kleine veranderingen al bijdragen aan een betere gezondheid. Door bijvoorbeeld te stoppen met het promoten van zoetigheden op TV. Laten we de industrie ook eens eerlijk laten kijken naar de producten die zij voor ons als gezond presenteren. Zolang hazelnootpasta nog aanbevolen wordt als een product vol hazelnoten dat voor veel energie zorgt in de televisiereclame hebben we nog een lange weg te gaan.

Yvonne van Stigt, master in de klinische, Psycho, Neuro, Immunologie

Het bericht De koek is op verscheen eerst op Oergezond.